คิดดูดีๆ เผยเชียนก็ตระหนักว่าตัวเองตัดสินใจไปแบบนั้นจริงๆ เพราะตอนเว็บจงเตี่ยนจงเหวินเปิดตัวแรกๆ มีผู้ใช้งานไม่มาก เผยเชียนกลัวว่าหม่าอี้ฉวินจะไล่ซื้อลิขสิทธิ์งานเพื่อดึงตัวนักเขียนดังๆ จาก เว็บไซต์อื่นโดยเสนอเงินให้สูงเพื่อสร้างความนิยมและเรียกนักอ่านมาที่เว็บจงเตี่ยนจง เหวิน ดังนั้นเขาจึงย้ําว่าให้ใช้ระบบส่วนแบ่งรายได้เป็นหลักและหลีกเลี่ยงการซื้อ ลิขสิทธิ์
ถ้ามีนักอ่านไม่เยอะนักเขียนก็จะได้เงินจากการแบ่งรายได้ไม่มาก พอเห็นว่าเขียน
ให้เว็บนี้ได้เงินไม่เยอะนักเขียนก็ไม่มาลงงานให้ แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว พอเว็บจงเตี่ยนจงเหวินมีรากฐานที่มั่นคง ระบบส่วนแบ่งรายได้ก็เป็นระบบที่ สามารถจูงใจนักเขียนได้มากข้ึน เพราะยิ่งเขียนนิยายดีก็จะยิ่งมีคนสมัครติดตาม นิยายเยอะ ยอดส่วนแบ่งรายได้ก็จะเยอะตามไปด้วย ดังนั้นนักเขียนจึงพยายามขัด เกลาพล็อตและป่ันผลงานดีๆ ออกมาให้นักอ่าน เผยเชียนยกชาขึ้นจิบแล้วพูดขึ้น “เราต้องเปลี่ยนระบบใหม่ ต่อไปเราจะใช้ทั้ง ระบบส่วนแบ่งรายได้และระบบซื้อลิขสิทธิ์ แต่เราจะซื้อลิขสิทธิ์เฉพาะผลงานของ นักเขียนในเว็บไซต์เราเท่าน้ัน!” หม่าอี้ฉวินผงะไป “ซื้อลิขสิทธิ์เฉพาะผลงานของนักเขียนในเว็บไซต์เราเท่านั้น?” ว่ากันตามหลักการแล้วถ้าจะเอาระบบซื้อลิขสิทธิ์มาใช้ ทางที่ดีที่สุดคือเอาไว้ใช้ดึง
ตัวนักเขียนจากเว็บไซต์อื่น เพราะนักเขียนฝีมือเยี่ยมจะไม่มั่นใจว่าจะรักษารายได้ปัจจุบันไว้ได้
