นาฬกิาบ่อยครั้ง โชคดีที่ตอนนี้ใกล้ถึงเวลาขึ้นเครื่องแล้ว ทุกคนไปที่เกตและต่อคิวรอ ไฟล์ตบินตรงไปลอสแอนเจลิสนี้บินด้วยเครื่องลําใหญ่ รองรับผู้โดยสารได้ห้าร้อย
ที่นั่ง แบ่งเป็นสองชั้น จึงมีคนต่อคิวหลายคน เจ้าซวี่หมิงกับคนอื่นๆ รีบไปต่อคิวรออยู่หน้าสุด ระหว่างที่คิวยาวขึ้นเรื่อยๆ อู๋เยว่กับคนอื่นๆ ก็ยังไม่ยอมออกจากเลานจ์ VIP เจ้า
ซวี่หมิงเริ่มสงสัยหนักขึ้นเรื่อยๆ อะไรกัน ไม่รีบมาต่อคิวหรือยังไง…
ในที่สุดอู๋เยว่กับติงกั้นก็พากลุ่มคนสามสิบคนออกจากเลานจ์ VIP แต่พวกเขา
ไม่ได้ไปต่อท้ายแถวและเดนิตรงไปที่เกตเลย
อู๋เยว่กับคนอื่นๆ ไม่ได้โดนพนักงานต้อนรับห้ามไว้ แถวยาวเหยียดอีกฝั่งทําให้เห็นถึงความแตกต่างที่ชดัเจน เจ้าซวี่หมิงกับหัวหน้าทีมจากสองสโมสรมองอู๋เยว่กับคนอ่ืนๆ เดินนําขึ้นเครื่องไป
ก่อนอย่างทําอะไรไม่ได้ ขณะที่แถวของตัวเองขยับช้าเหมือนเต่า เครื่องบินลําใหญ่แบ่งเป็นสองชั้น มีทางขึ้นเครื่องแยกกัน การขึ้นและลงเครื่องไม่ ยุ่งเกี่ยวกัน ชั้นธุรกิจอยู่ชั้นบน ส่วนชั้นประหยัดอยู่ชั้นล่าง ซึ่งชั้นธุรกิจนั้นไม่มีคิวให้ ต่อ เจ้าซวี่หมิง “…” เขาปิดปากเงียบขณะมองตามแผ่นหลังของอู๋เยว่ ติงกั้น และคนอื่นๆ ไป
