อกจากเดินผ่านประตูด้านข้าง แต่
ทันทีที่พวกเขาเข้ามาในล็อบบี้ ประตูหมุนอัตโนมัติตรงทางเข้าก็กลับมาทํางานตามปกติ ชิวหงไม่ได้ใส่ใจอะไร เขาคิดว่าน่าจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญ และจับมือกับถังอี้ซู่
“เดินทางกันมาไกล ทั้งสามคนน่าจะเหนื่อย แผนเราคืองี้ครับ เราจะไปกินอาหาร ง่ายๆ ในร้านแถวนี้ แล้วทุกคนกลับมาพักที่โรงแรม ตอนบ่ายสองให้มารวมกันที่ล็อบ บี้ จากนั้นผมจะพาทุกคนไปดูศนูย์พัฒนาเกมอินดี้
“ตอนนี้เวลา… อ้าว”
ชิวหงยกนาฬิกาข้อมือมาดูเวลา แต่ก็พบว่านาฬิกาจักรกลของตัวเองที่ทํางานปกติ
เมื่อครู่หยุดเดินซะงั้น
เขาสับสนเล็กน้อย นาฬิกานี้ใส่มาหลายปี ไม่เคยมีปัญหาอะไร แถมยังเพิ่งปรับ
เข็มไปไม่นานด้วย ทําไมจู่ๆ ถึงหยุดเดินขึ้นมา ถังอี้ซู่เงยหน้ามองเพดานด้วยความลําบากใจ ทําทีเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
…
ตอนบ่าย ที่ศูนย์พัฒนาเกมอินดี้ อูจื้อเฉิงกําลังกินข้าวกับนักพฒันาเกมอินดี้ที่เพิ่งมาใหม่อยู่ในโซนพักผ่อน “เห็นมั้ย ฉันบอกแล้วว่าไข่ผัดมะเขือเทศของโมหยูเดลิเวอรี่อร่อยมาก รสชาติต่าง จากที่ขายตามร้านทั่วไป อาหารของ โมหยูเดลิเวอรี่ดีต่อสุขภาพสุดๆ”
“…หือ? แผนงาน? ไม่ต้องห่วง ไม่ต้องทําให้ทันตามกําหนดก็ได้ แผนปรับได้ ตลอด ถ้าคิดว่าอยากเพิ่มอะไรใหม่ก็ไปคุยกับสีเฮ่าได้เลย”
“…ไม่ต้องไปกลัวเขาหรอก อย่ามองสีเฮ่าเป็นบอสหรือผู้จัดการ เขาเป็นหัวหน้า แผนกธุรการ ไม่มายุ่งวุ่นวายกับโปรเจ็กต์เรา แค่ช่วยวางแผนงานตามไอเดีย
