เจียงฉางเซิงมองทะลุน้ำทะเลไปเห็นราชันเซียนกาลเวลา เขาถูกแสงสีแดงห่อหุ้มเอาไว้ กำลังลอยขึ้นไปบนผิวทะเล เบื้องหน้าเขามีเข็มสีดำยาวเท่าปลายแขนเล่มหนึ่งลอยอยู่ แผ่กลิ่นอายไม่เป็นมงคลอันไร้ที่สิ้นสุดออกมา
เขาไม่ได้ขวางให้ราชันเซียนกาลเวลาหลอมรวมกับเข็มเทพกำเนิดฟ้า เพราะคราแรกเขาก็ตั้งใจไว้เช่นนี้อยู่แล้ว ต่อให้พบทัณฑ์ริษยา เขาก็ยังไม่เปลี่ยนใจ
แม้เขาจะอ่านพลังของทัณฑ์ริษยาไม่ออก แต่ทัณฑ์ริษยาก็ทำอะไรเขาไม่ได้เช่นกัน ประสาทสัมผัสของขั้นพรหมเซียนทองกำเนิดจักรวาลเป็นสิ่งที่สิ่งมีชีวิตทั่วไปไม่อาจจินตนาการได้ อีกทั้งถ้าทัณฑ์ริษยาเก่งกล้าสามารถขนาดนั้นจริงๆ ก็คงจะไม่มัวปากเก่งอยู่ที่นี่เป็นแน่
ทัณฑ์ริษยายังพูดถึงวิถีบำเพ็ญที่แข็งแกร่งอื่นๆ ในพันมหาโลกา แม้วิถีบำเพ็ญเหล่านั้นจะไม่ได้มาจากนอกพันมหาโลกาเหมือนกับวิถีเซียน แต่ในพวกเขาก็มีตัวตนที่คุกคามเจตจำนงมหามรรคาได้
“เจ้าว่าตัวตนของพันมหาโลกามีความหมายอย่างไรกัน ให้กำเนิดสิ่งมีชีวิตขึ้นมาตลอด มีสิ่งมีชีวิตคิดที่จะท้าทายมหามรรคาอยู่เสมอ มรรคาที่สร้างทุกสิ่งทำไปเพื่ออะไรกันแน่” ทัณฑ์ริษยาพลันถามขึ้นมา ดูเหมือนกำลังถามเจียงฉางเซิง แต่ความจริงแล้วกำลังถาม
