“ถูกต้องแล้ว ข้าไปเยือนจุดเริ่มต้นของพันมหาโลกาได้ เจ้าอยากไปดูหรือไม่เล่า”
เจียงฉางเซิงหัวเระาเบาๆ แม้แสงเทพสุดขอบตะวันจะบดบังใบหน้าของเขาอยู่ แต่พอได้ยินเสียงหัวเราะของเขา หัวใจที่ถูกขึงจนตึงเปรี๊ยะของราชันเซียนกาลเวลาก็ผ่อนคลายลง
ราชันเซียนกาลเวลารีบตอบว่า “ข้าย่อมปรารถนา ท่านพาข้าไปได้อย่างนั้นหรือ”
“สิ่งที่เจ้าทำช่วยปกป้องระเบียบของมรรคาสวรรค์ไว้จริงๆ ข้าพึงพอใจมาก ในเมื่อมีความดีความชอบ ย่อมต้องมีรางวัล เจ้าไม่ต้องตื่นเต้นนักหรอก ผู้ที่ถูกข้าเรียกมาล้วนได้รับโชควาสนากันทั้งนั้น หากข้าต้องการลงโทษ ไยต้องเจาะจงเรียกมาพบด้วยเล่า”
เจียงฉางเซิงหัวเราะลั่น ในสายตาของเขาราชันเซียนกาลเวลาก็คือชนรุ่นหลัง ตัวเขาในตอนนี้มองสรรพชีวิตในวิถีเซียนเสมือนหนึ่งทายาทรุ่นหลังของตนเอง ต่อให้ชนรุ่นหลังเหล่านี้มีจุดประสงค์แอบแฝงเล็กๆ ของแต่ละคนบ้าง ในสายตาเขา มันก็ไม่ใช่เรื่องผิดมหันต์ร้ายแรง
ราชันเซียนกาลเวลาคำนับขอบคุณเจียงฉางเซิงทันที
เจียงฉางเซิงไม่สนทนาตามมารยาทต่อให้เสียเวลา เขาเปิดดวงเนตรมหามรรคา แสงสีทองหอบราชันเซียนกาลเวลาเข้าไป จากนั้นทั้งสองคนก็หายวับไปจากในตำหนัก
ราชันเซียนกาลเวลาลืมตาขึ้น โลกแห่งแ
