สนทนาอยู่ครู่ใหญ่ ในที่สุดจักรพรรดิสวรรค์ก็อดทนต่อไม่ไหวแล้ว เขาทำใจกล้าเอ่ยว่า “ท่านพ่อ ขอท่านได้โปรดช่วยเป็นกำลังให้แดนสวรรค์อีกแรงด้วยเถิด!”
พอกล่าวคำพูดนี้ออกไปได้ ในอกของเขาก็โล่งขึ้นทันตา
วิถีเซียนแข็งแกร่งรุ่งเรืองขึ้นทุกวัน สรรพชีวิตทั้งหลายต้องการเทพเซียนน้อยลงทุกที หนทางทำให้อายุขัยยืนยาวมีมากมายนัก มิหนำซ้ำเข้าร่วมลัทธิอื่นก็ไม่ต้องคอยรับใช้สรรพชีวิตทั้งหลาย สถานการณ์นี้ทำให้ความน่ายำเกรงของแดนสวรรค์น้อยลงทุกที โชคยังดีที่แดนสวรรค์คือคณะเทพเซียนที่มรรคาจารย์มอบอำนาจให้ ลัทธิแต่ละแห่งจึงไม่กล้าล่วงเกิน
เจียงฉางเซิงหัวเราะแล้วถามว่า “เจ้าอยากให้ข้าช่วยเจ้าอีกแรงอย่างไรเล่า”
เขาเมตตาสรรพชีวิตก็จริง แต่เขาย่อมไม่ยึดถือความเท่าเทียมเสียทุกอย่าง เขายินดีให้อภิสิทธิ์ที่ดีกว่าให้คนข้างกายบ้าง ยิ่งกับบุตรชายแท้ๆ ของตนเองยิ่งแล้วใหญ่
จักรพรรดิสวรรค์ได้ยินกลับทำท่าลำบากใจ เขาเองก็ไม่รู้ว่าควรขออะไรจึงจะเหมาะสม
จะให้ท่านพ่อเทศนาสั่งสอนวิชาแก่แดนสวรรค์ที่เดียวก็คงไม่ได้กระมัง
ประทานสมบัติอาคมให้ก็ไม่มากพอจะเปลี่ยนสถานการณ์ในตอนนี้ของแดนสวรรค์
จักรพรรดิสวรรค์จมจ่ออยู่กับการใคร่ครวญครู่หน
