ล้วแห่งเล่าลอยผ่านเบื้องหน้าของเขา เร็วจนเป็นเงาติดตา เขามองดูจนตาลาย ความคิดจมอยู่กับโลกนับล้านล้านแห่งเหล่านี้
เจียงฉางเซิงยืนอยู่ด้านหลัง ไม่ขัดกระแสความคิดของเขา
ไม่นานนัก พวกเขาก็ทะยานเข้ามาในพายุฝนห่าใหญ่ที่สายลมโถมเกรี้ยวกราด ความมืดมิดกลืนกินพวกเขาเข้าไป จากนั้นเบื้องหน้าพลันปรากฏแสงสว่าง จู่ๆ พวกเขาก็มาถึงโลกใบหนึ่ง พายุฝนที่โถมกระหน่ำรุนแรงกว่าเก่าจู่โจมร่างของพวกเขา
ราชันเซียนกาลเวลาก้มหน้ามอง มหาสมุทรเบื้องล่างกว้างใหญ่จนสุดลูกหูลูกตา คลื่นน่าสะพรึงม้วนตัวเป็นเกลียวซัดสาดตามต่อกันไม่หยุดหย่อน เขาไม่เคยเห็นมหาสมุทรที่ลึกเท่านี้มาก่อน น้ำทะเลแลดูเป็นสีดำม่วง ดูกดดันยิ่งนัก
ที่นี่ก็คือห้วงสมุทรกำเนิดฟ้า!
หลังจากฤทธาจารย์พามาหนก่อน เจียงฉางเซิงก็จดจำเส้นทางขามาเอาไว้ การเดินทางข้ามมิติเวลามิใช่การเดินทางเป็นเส้นตรง ความจริงแล้วการข้ามมิติเวลาทำให้หลงทางได้ง่ายมาก ยิ่งกระโดดข้ามเวลายาวนานมากเท่าไร ก็ยิ่งหลงง่ายเท่านั้น
เจียงฉางเซิงพาราชันเซียนกาลเวลามาที่นี่ก็เพราะต้องการฝากฝังความหวังอันยิ่งใหญ่ไว้กับเขา
ราชันเซียนกาลเวลาก้าวมาบนเส้นทางแห่งมหามรรคาอนธการแล้วเช่นกัน หากเขาเดินแยกไปหามรรคาแห
