่งกาลเวลาของอนธการได้ ย่อมส่งผลดีต่อการเติบโตของอนธการอย่างที่สุด
ไม่จำเป็นต้องให้เจียงฉางเซิงเอ่ยบอก ราชันเซียนกาลเวลาก็ถูกเกลียวคลื่นอันยิ่งใหญ่ของห้วงสมุทรกำเนิดฟ้าดึงดูดในทันที เขาเงยหน้ามองมันด้วยจิตใจอันตื่นตะลึง เขาพยายามแผ่ดวงจิตออกไปอย่างสุดกำลังแล้ว แต่ก็ไม่อาจแผ่จิตไปถึงสุดขอบมหาสมุทรแห่งนี้ได้ เขาไม่เคยพบพานมหาสมุทรที่กว้างใหญ่ขนาดนี้ในพันมหาโลกามาก่อน
ในใจเขามีเสียงหนึ่งผุดขึ้นมา มหาสมุทรแห่งนี้อาจเป็นพันมหาโลกาก็เป็นได้!
ถึงฟังดูบ้าบอยิ่งนัก แต่เขาจำสิ่งที่มรรคาจารย์กล่าวได้ มรรคาจารย์บอกว่าจะพาเขาไปเยือนต้นกำเนิดของพันมหาโลกา
อดีตกาลสมัยยังไม่มีฟ้าดิน ไม่มีโลก เหตุใดจะเป็นมหาสมุทรผืนหนึ่งไม่ได้เล่า
ราชันเซียนกาลเวลาเหาะไปด้านหน้า พายุฝนคลั่งเหนือห้วงสมุทรกำเนิดฟ้าดูเหมือนไม่มีวันหยุดชั่วกัลปาวสาน น้ำฝนนับอนันต์ตกกระทบร่างของราชันเซียนกาลเวลา เริ่มแรกเขาไม่สนใจ จนกระทั่งจู่ๆ เขารู้สึกเจ็บปวด จึงรีบใช้พลังอาคมกั้นร่างตนเองจากสายฝน
เขาเงยหน้ามองด้านบน รูม่านตาหดแคบ “น้ำฝนนี่…”
พลังกัดกร่อนรุนแรงมาก!
มันไม่เพียงกัดกร่อนกายเนื้อของเขา แต่ยังกัดกร่อนดวงวิญญาณของเขาด้วย สิ่งสำคัญที่สุด
