จูเสี่ยวเช่อผุดยิ้มอีกครั้ง “ผมบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ เราจะถ่ายทีละฉาก ผม จะไม่ให้บททั้งหมดกับคุณ เพื่อที่คุณจะได้สัมผัสความรู้สึกของตัวเอกในเรื่องได้ดี ขึ้น
“โอเคครับ เดี๋ยวคุณไปหาที่นั่งแต่งหน้าเปลี่ยนเสื้อผ้า ช่วยจำบทให้ได้ระหว่าง ผมไปจัดการงานอื่นด้วยนะครับ”
ลู่จือเหยาพยักหน้า “ได้ครับ ผู้กำกับจู ผมต้องใส่ชุดบินอวกาศหรือชุดเอ็กโซส เกเลตันเหรอครับ”
เนื่องจากได้ยินมาว่าเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับสงครามนอกโลก เขาจึงคิดว่าน่าจะ ได้ใส่ยูนิฟอร์มรบเท่ๆ
ไม่รู้ทำไมเขารู้สึกคาดหวังกับเรื่องชุดอยู่หน่อยๆ
ถึงชุดเอ็กโซสเกเลตันจะหนักและใส่ไปสักพักจะรู้สึกเมื่อย แต่มันก็เท่มาก!
“อ๋อ เปล่าครับ คุณจะสวมชุดนี้” จูเสี่ยวเช่อกวักมือเรียกทีมคอสตูมและช่าง แต่งหน้า จากนั้นทีมคอสตูมก็ถือชุดเสื้อยืดกางเกงรัดรูปสีเทาเข้มธรรมดาๆ มา
ลู่จือเหยาอึ้งไป
“ผู้กำกับจูแน่ใจนะว่าจะให้ผมใส่ชุดนี้ มีอะไรผิดพลาดรึเปล่าครับเนี่ย”
จูเสี่ยวเช่อยิ้ม “ไม่มีปัญหาอะไรเลยครับ ชุดนี้แหละ ถ้าไม่แน่ใจก็ลองอ่านบท ดูอีกรอบนะครับ”
ลู่จือเหยาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากอ่านบทอีกรอบเงียบๆ
…
ในเคบินสำหรับนอน ฉากแรกเปิดด้วยภาพซูมระยะใกล้
เปลือกตาของฉินอี้ปิดสนิท แต่ลูกตากำลังกลอกไปมาอย่างรวดเร็ว คิ้วขมวด เป็นปม เม็ดเหงื่อผุดเต็มทั่วหน้าผาก ปฏิกิริยาเหมือนคนกำลังฝันร้ายสุดๆ
ตอนนั้นเองดวงตาของเขาก็เบิกโพลง!
