“ฉันรอดมาได้เหรอ” ฉินอี้สับสนไปหมด ตอนแรกเขาคิดว่าตัวเองตายอยู่ในรังของเซิร์ก แต่ไม่นานภาพเหตุการณ์ตอนก่อนตายก็แล่นเข้าหัว สวีไข่เล่อ เมิ่งอวี่ เจ้าหย่งซิ่ว อูเซ่าจวิน… สมาชิกทีม AS-371-45 ทุกคนยก เว้ยฉินอี้ตายในรังของเซิร์ก ฉินอี้ยังจำเสียงและรอยยิ้มของทุกคนได้ แต่ในชั่วพริบตาก็โดนความตาย พรากให้จากกัน แต่เขาก็รีบกำจัดความรู้สึกเจ็บปวดและเรียกสติตัวเองกลับคืน ก่อนจะลุก ออกจากเคบิน เขาเห็นจอขนาดใหญ่ ที่นั่ง และส่วนควบคุมห่างจากจุดที่ยืนไปไม่ไกล เขา ไม่ได้เดินไปตรงนั้น แต่ก้าวเท้าไปที่มุมหนึ่งแล้วพยายามหาทางออก ยานอวกาศนี้ไม่มีทางออกกำหนดไว้ตายตัว ผนังรอบๆ ทุกส่วนสามารถ กลายเป็นประตูได้หมดถ้าได้รับอนุญาต ฉินอี้พยายามผลักผนังให้เปิดแต่ก็ไม่เป็นผล แสดงว่าเขายังไม่ได้รับอนุญาตให้ ออกจากยานนี้ “ขออภัยค่ะกัปตันฉิน คุณไม่ได้รับอนุญาตให้ออกจากที่นี่ค่ะ” เสียงผู้หญิงนุ่ม ละมุนดังขึ้น
ฉินอี้หันมองไปรอบห้องและพบกับภาพฉายโฮโลแกรมของนักบินอวกาศหญิง ยืนอยู่กลางห้อง ใบหน้าของเธอสะสวยตามแบบพิมพ์นิยมของผู้หญิงสัญชาติ ตะวันออก แม้บนหน้าจะมีรอยยิ้มละมุน แต่เธอก็ดูหาญกล้าตามแบบทหาร
เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้น “สงครามยังไม่จบสินะ”
ภาพโฮโลแกรมของทหารหญิงพยักหน้า “ใช่ค่ะ”
ฉินอี้นั่งลงในเคบิน ยกสองมือกุมหน้า ก่อนจะถอนหายใจยาว
