วันจันทร์ที่ 17 ตุลาคมเผยเชียนเข้าออฟฟิศตามปกติ แต่ไม่มีใครมาเคาะประตูห้องทำงานเขาท่องโลกอินเทอร์เน็ตไปเรื่อยเปื่อย แต่จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ เลยหยิบมือถือขึ้นมาเช็กเว่ยป๋อของหม่าหยางเว่ยป๋อของไอ้หม่าไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลยตลอดวันหยุดสุดสัปดาห์!เผยเชียนแปลกใจเล็กน้อย หมายความว่าไงกัน ไอ้หม่าลืมเรื่องนี้ไปแล้วรึยังไงมัวแต่ไปเที่ยวเล่นตลอดช่วงวันหยุดจนไม่ได้เข้าไปเช็กเว่ยป๋อเหรอเป็นไปไม่ได้ ถึงไอ้หม่าจะจดจ่อกับอะไรไม่ได้นาน แต่นี่ก็สั้นเกินไป ไอ้หม่าไม่น่ามีเหตุผลอะไรให้ยอมแพ้เร็วขนาดนี้ถ้างั้นทำไมถึงไม่โพสต์อะไรในเว่ยป๋อเพิ่มเลยตลอดช่วงวันหยุดที่ผ่านมาล่ะเผยเชียนกลัวว่าจะมีปัญหาจึงรีบโทรหาไอ้หม่า“ฮัลโหล ว่าไงพี่เชียน” ไอ้หม่าตอบเสียงชัดเจน ไม่ได้ฟังดูเหมือนเพิ่งตื่นเผยเชียนรู้ดีว่าไอ้หม่าไม่ใช่คนตื่นสาย ขนาดช่วงหน้าหนาวก็ยังตื่นมาเรียนได้ไอ้หม่าเป็นจอมอู้ที่ขยัน จึงถือว่าแปลกที่หมอนั่นไม่ยอมโพสต์เว่ยป๋อเพิ่มอีกโพสต์เผยเชียนไม่มัวอ้อมค้อมและถามออกไปตรงๆ “โอนเงินไปเท่าไหร่แล้ว”หม่าหยาง “ยังไม่ได้โอนสักหยวนเลยพี่”เผยเชียนอึ้งไป “ทำไมล่ะ”หม่าหยางตอบตามตรง “ทุนตามฝันนี้ผมได้มาด้วยการบากบั่นทำงานอย่างหนัก เป็นเครื่องยืนยันผลงานของผมจากพี่! ผมต้องเห็นฝันที่แท้จริงก่อนถึงจะยอมส่งเงินต่อ ไม่มีทางให้ไปแบบไม่มีเหตุผลหรอก!”เผยเชียนแทบหลุดหัวเราะเป็นงี้นี่เอง!พอลงโพสต์ไปแล้ว ไอ้หม่าก็นั่งไล่อ่
