านคอมเมนต์และรีโพสต์ของตัวเอง เขาจะยอมให้เงินก็ต้องเมื่อเจออะไรที่เกี่ยวข้องกับฝันแต่เว่ยป๋อของเขามีคนติดตามแค่ไม่กี่คน จึงมีคนเห็นโพสต์แค่น้อยนิดและคนที่เห็นก็ไม่เชื่อเขาอีก ส่วนใหญ่คิดว่าโกหก คนที่สงสัยก็ไม่ได้บอกความฝันอย่างจริงจังเหมือนกันดังนั้นจึงไม่มีคอมเมนต์ไหนเข้าตาหม่าหยาง เขาเลยไม่ยอมให้เงินสักคนยิ่งเขาไม่ยอมให้ ผู้คนก็ยิ่งคิดว่าเขาเป็นพวกสแกมเมอร์ จึงไม่ยอมคอมเมนต์อย่างจริงจังเรื่องเลยลากยาวมาตลอดวันหยุดสุดสัปดาห์เผยเชียนได้แต่ถอนหายใจ สมแล้วที่เป็นไอ้หม่า แกนี่เก่งจริงๆ!เขาถามออกไปด้วยความสงสัย “งั้นทำไมไม่ย้ำว่าให้ทุกคนเขียนคอมเมนต์ที่เพ้อฝันมากกว่านั้นล่ะ”หม่าหยาง “ไม่ได้! ผมเป็นพนักงานของเถิงต๋า จะเสียจุดยืนไปไม่ได้! อีกอย่างผมเป็นคนให้เงิน ถ้าโพสต์เว่ยป๋อย้ำอีกรอบก็เหมือนผมไปอ้อนวอนขอให้เงินพวกเขาสิ ไม่ได้หรอกพี่!“ปล่อยให้เป็นเรื่องของพวกเขา ผมจะรอดูว่าผู้โชคดีคนแรกจะเป็นใคร”เผยเชียนแอบยกนิ้วโป้งให้ในใจก่อนจะพูดขึ้น “สมัยก่อนมีซางยางย้ายเสาไม้สร้างศรัทธา[1] สมัยนี้มีหม่าหยางแจกเงินบนเว่ยป๋อ สองวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่”ตอนเกิดเรื่องย้ายเสาไม้สร้างศรัทธาของซางยาง มีคนมากมายมามุงดู แต่ก็ไม่มีใครลงมือ เพราะไม่มีใครเชื่อสองเรื่องนี้มีส่วนคล้ายกันอยู่หน่อยๆแน่นอนว่าเผยเชียนก็ไม่แน่ใจว่าเป็นเรื่องดีหรือแย่ถึงจะไร้ความเสี่ยงที่ไอ้หม่าจะกลายเป็นเน็ตไอดอล แต่เงินก็ยังไม่ได้ใช้สัก
