กตาม “ได้เลยครับ! แต่เจ้าบ้านอย่างผมต้องเป็นคนเลี้ยงสิครับ”เหออันยิ้ม “ไม่ต้องเกรงใจครับ เอาละ ผมขอตัวก่อน ไว้คุยกันนะครับ”พอแลกเปลี่ยนช่องทางการติดต่อกันเสร็จ หร่วนกวางเจี่ยนก็เดินไปส่งเหออันที่หน้าสตูดิโอกวงหวงจังหวะนั้นพวกเขาก็เห็นร่างคุ้นตาเดินผ่านมาพอดีหร่วนกวางเจี่ยนตาเป็นประกาย เพิ่งพูดถึงเมื่อกี้เอง!บังเอิญเกินไปรึเปล่า“บอสเผย!” หร่วนกวางเจี่ยนดีใจมาก “พวกผมเพิ่งพูดถึงบอสไปเอง!”หลังรวบรวมความกล้าออกจากอพาร์ตเมนต์ได้ เผยเชียนก็บังเอิญเจอเหออันกับหร่วนกวางเจี่ยนที่เพิ่งเดินออกมาจากสตูดิโอกวงหวงขณะที่ตัวเองกำลังจะเดินเข้าร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูเผยเชียนนิ่งไปเมื่อเห็นสีหน้าของเหออันเปลี่ยนจากดีใจเป็นแปลกใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นงุนงงและตกใจสถานการณ์กระอักกระอ่วนขึ้นมาทันทีเครื่องหมายคำถามมากมายปรากฏเหนือหัวเผยเชียน เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้!ทำไมเหออันมาอยู่ที่นี่ได้เขากลับไปแล้วนี่ ทำไมกลับมาอีกล่ะแล้วไปรู้จักหร่วนกวางเจี่ยนตั้งแต่เมื่อไหร่จะอธิบายยังไงดี…บนหัวเหออันก็มีเครื่องคำถามมากมายไม่ต่างจากเผยเชียนเขาดีใจมากตอนเห็น ‘บอสหม่า’ จนรู้สึกว่าตัวเองโชคดีเหลือเชื่อแต่พอหร่วนกวางเจี่ยนร้องทักว่า ‘บอสเผย’ รอยยิ้มของเหออันก็ค้างอยู่แบบนั้นบอสเผย? หร่วนกวางเจี่ยนเรียกบอสหม่าว่าบอสเผยเหรอเรียกเผยเป็นหม่าไม่สิ ต้องเรียกหม่าเป็นเผยดูแปลกๆ นะทำไมหร่วนกวางเจี่ยนถึงเรียกผิด
