ต่างจากตอนเริ่มต้นของเวอร์ชันคนรวย เวอร์ชันคนจนไม่ได้เริ่มด้วย เหตุการณ์หนึ่ง แต่เป็นฉากที่เต็มเศษกระจก แสดงภาพตามคำบรรยายของตัวเอก ในแบบนามธรรม
จากนั้นก็เปลี่ยนไปเป็นภาพความทรงจำวัยเด็กของตัวเอกทันที
“หลังผมลืมตาดูโลก แม่ก็ออกจากงานมาเป็นแม่บ้านเต็มตัวเพราะแม่เป็นคน เดียวที่ดูแลผมได้
“จนผมเข้าอนุบาลแล้วก็ยังเป็นแบบนั้น เพราะโรงเรียนเลิกตอนบ่ายโมง การ ปล่อยให้เด็กอยู่บ้านคนเดียวนั้นผิดกฎหมายคุ้มครองเด็ก
“เพราะงั้นถ้าเงินเดือนหลังหักภาษีของแม่ไม่พอจ่ายค่าเรียนนอกเวลาหรือ จ้างพี่เลี้ยง การไม่ทำงานนั้นดีกว่าเพราะช่วยประหยัดเงินมากกว่า
“พ่อผมทำงานมากกว่าสิบชั่วโมงต่อวันเลยไม่ค่อยได้เจอหน้ากัน แต่การ สนับสนุนของพ่อก็มีความหมายมาก เพราะทำให้ผมไม่ต้องเรียนที่โรงเรียน ประถมศึกษาบอร์เจีย และเข้าเรียนที่โรงเรียนที่ดีกว่าในเขต
