“แม้จะมีต้นกล้าแค่ต้นเดียวหรือสองต้น แต่ก็เป็นแค่ไฟปะทุในกระทะขึ้นมา แวบเดียว ไม่มีวันเติบโตเป็นต้นไม้สูงตระหง่านได้
“เพราะไม่มีใครใส่ใจเรื่องนี้จริงๆ”
ชิวหงจิบกาแฟหน้าเศร้า
เผยเชียนเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถามขึ้น “งั้น… ถ้าสถานการณ์ของเกมส แตนด์อโลนในประเทศดีขึ้นอีกครั้งในปี 2006 ทำไมคุณไม่ยึดมั่นในความฝันและ กลับมายืนหยัดทำเกมแนวสแตนด์อโลนล่ะครับ”
ชิวหงยิ้มดูแคลนตัวเอง “เพราะผมทิ้งความฝันของผมไปแล้ว
“จำที่ผมพูดตอนแรกได้มั้ย การพยายามทำตามความฝันเป็นปัจจัยสำคัญ ที่สุดที่นำไปสู่ความล้มเหลว
“ผมสร้างเกมสแตนด์อโลนตอนเข้าสู่อุตสาหกรรมนี้เป็นครั้งแรก ตั้งหน้าตั้งตา พัฒนาเกมมาเกือบสองปี และทนอยู่ต่ออีกกว่าสองเดือนโดยไม่ได้รับค่าจ้าง สุดท้ายก็ไม่มีใครรู้จักชื่อเกมด้วยซ้ำ
“ผมเลยล้มเลิกความฝันและสร้างเกมออนไลน์ตีมเทพนิยายที่เน้นระบบเติม เงิน เกมนี้ทำให้ผมได้รับโบนัสโปรเจ็กต์ปีละล้าน ซึ่งก็พูดได้ว่าประสบความสำเร็จ
“ความฝันของผมสำคัญมั้ย มีใครสนรึเปล่า ผมยึดมั่นในฝันนี้ไปเพื่อใคร ถ้า การยึดมั่นในความฝันทำให้ต้องดื่มน้ำเย็นและกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปทุกวัน ส่วน การละทิ้งความฝันช่วยให้ผมมีชีวิตที่ดีและไร้ซึ่งความกังวล ไม่ต้องสนใจผู้เล่น หลายหมื่นคน ทำไมผมต้องยึดมั่นในฝันต่อไปด้วยล่ะ
