“ตั้งแต่นั้นมา ผมก็ตัดสินใจว่าฉันจะสร้างเกมทำเงินเท่านั้น เป้าหมายของผม คือทำเงินให้มากขึ้น ส่วนภารกิจสุดยิ่งใหญ่ในการชุบชีวิตเกมสแตนด์อโลนนั้น ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับผมเลย แม้แต่ผู้เล่นเองยังไม่สนใจด้วยซ้ำ แล้วผมเป็นใคร ทำไม ต้องพยายามเพื่อเกมสแตนด์อโลนด้วย
“เอาเข้าจริง ในบรรดาผู้พัฒนาเกมทั้งหมดที่อยู่ในยุคเดียวกับผมและเข้าสู่ อุตสาหกรรมในช่วงแรกนั้น มีใครบ้างที่ไม่มีความฝัน
“แต่กลุ่มที่ยึดมั่นในความฝันได้หายออกจากวงการนี้ไปหมดแล้ว มีแค่คนที่ละ ทิ้งความฝันแบบผมเท่านั้นที่อยู่รอดมาได้
“บอสหม่า คุณอาจจะคิดว่าประสบการณ์ของผมใช้ไม่ได้กับยุคนี้
“เพราะสถานการณ์เกมสแตนด์อโลนในประเทศกำลังดีขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีปัญหา เรื่องการละเมิดลิขสิทธิ์ให้เห็น และผู้คนจำนวนมากก็จ่ายเงินซื้อเกมสแตนด์อโลน จีนมากขึ้น
“แต่ความจริงยังคงเหมือนเดิม ระหว่างความฝันกับความจริง มีคนจำนวน น้อยที่สามารถกอดทั้งสองอย่างไว้ได้ คนส่วนใหญ่เลือกกินยาขมได้แค่เม็ดเดียวคือ จะยอมละทิ้งความฝัน หรือถูกสอนให้เติบโตขึ้นด้วยความเป็นจริง
“บอสหม่าครับ นี่คือเรื่องสุดท้ายที่ผมอยากฝากไว้จากก้นบึ้งของหัวใจ
“มันอาจใช้ไม่ได้กับทุกคน หรืออาจจะใช้ได้ก็ได้ แต่ผมก็หวังว่ามันจะช่วยให้ แรงบันดาลใจกับคุณ”
เผยเชียนยกกาแฟขึ้นจิบและไม่พูดอะไรอยู่พักใหญ่
เพราะหัวข้อนี้หนักเกินไป
