“ในห้องไม่ค่อยมีอะไรเลย ห้านาทีก็สำรวจทั่วแล้ว แถมยังเพิ่มเฟอร์นิเจอร์ เองไม่ได้อีก ไม่มีอะไรให้สำรวจเลย”
“ลงไปเจอกันข้างล่างเลยมั้ย”
“บอสหลี่ล่ะ บอสหลี่เป็นไงบ้าง”
หลี่สืออ่านข้อความของทุกคนบนมือถือแล้วได้แต่ถอนหายใจ
คนพวกนี้กลับจากภูเขาสมบัติโดยไม่หยิบจับอะไรออกไปเลย มีตาหามีแววไม่ จริงๆ!
ตอนแรกหลี่สือตั้งใจจะปล่อยให้พวกเขากลับกันไปก่อน แต่พอคิดดูอีกที ก็ส่ง ข้อความเข้าไปในกลุ่ม “มาชั้นสิบเอ็ด”
สองนาทีต่อมา นักลงทุนอีกสิบสองคนก็เข้ามาในห้องของหลี่สือ
“บอสหลี่ ทำไมถึงบอกให้พวกเรามาที่นี่ล่ะ ทุกห้องในอพาร์ตเมนต์ก็ เหมือนกันหมดไม่ใช่เหรอ” คนหนึ่งถามขึ้น
“ใช่ ห้องคุณก็เหมือนห้องผมเด๊ะเลย ไม่เห็นจะมีตรงไหนแตกต่าง” อีกคน เสริม
ทุกคนยืนอยู่ในห้องนั่งเล่น เกรงใจไม่กล้าเดินไปนั่งโซฟาเพราะที่ไม่พอ
หลี่สือส่ายหัวด้วยความผิดหวัง เหมือนว่าเขาจะหวังกับทุกคนมากกว่านี้ “พวกคุณนี่! จ่ายค่าเช่าไปแล้วไม่คิดจะอยู่กันเลยเหรอ”
ทุกคนหันมองกันด้วยความงุนงง ซึ่งพวกเขาก็คิดแบบนั้นจริงๆ
วิลล่าของตัวเองดีกว่าเป็นไหนๆ แถมยังตกแต่งตามความชอบไม่ชอบ ตอนนี้ ก็อยู่มาจนเคยชินแล้วด้วย
ที่นี่มีอะไรบ้าง เฟอร์นิเจอร์ก็มีแค่ไม่กี่อย่าง ถ้าเพื่อนแวะมาหาก็ไม่มีที่ให้ เพื่อนนั่ง
ถ้าย้ายมาอยู่ที่นี่เป็นหลักย่อมไม่ต่างอะไรจากการพยายามทรมานตัวเองเลย
นักลงทุนสามคนที่ไม่ได้เช่าห้องแอบฉลองอยู่ในใจ
