ถึงหลี่สือจะไม่ได้พูดอะไร แต่สายตากระตือรือร้นที่มองมาก็เปี่ยมไปด้วย ความคาดหวัง
อพาร์ตเมนต์บ้านจอมเฉื่อยไม่อนุญาตให้ผู้เช่าปรับเปลี่ยนการจัดวางสิ่งต่างๆ ในห้อง แต่กฎนี้ใช้ไม่ได้กับบอสเผย
งั้นห้องของบอสเผยจะเป็นแบบไหนกันนะ อยากเห็นจัง!
แต่ไม่รู้ทำไม บอสเผยที่ยืนจับลูกบิดประตูอยู่กลับดูไม่อยากเชิญเขาเข้าไป ด้านใน
ทั้งสองต่างรอให้อีกฝ่ายพูดอะไรสักอย่าง
ในที่สุดหลี่สือก็พูดขึ้นด้วยความสงสัย “เอ่อ บอสเผยจะไม่ชวนผมเข้าไปนั่ง ข้างในเหรอครับ”
เผยเชียนเงียบไปครู่ใหญ่ก่อนจะตอบ “เข้ามาก่อนสิครับ”
ถึงจะไม่เต็มใจสุดๆ แต่เขาก็ไล่หลี่สือกลับไปทั้งอย่างนั้นไม่ได้ อีกอย่างเขาก็ อยากรู้ด้วยว่าหลี่สือมาเจอเขาที่นี่ได้ยังไง
เผยเชียนกลัวว่าจะมีอันตรายแอบแฝงที่เขาไม่รู้ เลยคิดว่าต้องระวังตัวไว้ก่อน พลางสืบหาความจริง
เบาะแสเล็กน้อยที่พลาดไปอาจนำไปสู่ความล้มเหลวของอพาร์ตเมนต์บ้าน จอมเฉื่อยได้
เผยเชียนเชิญหลี่สือเข้ามาด้านใน ทั้งสองยืนเก้ออยู่ในห้องนั่งเล่นอันว่างเปล่า ครู่หนึ่ง
ไม่มีที่ให้ต้อนรับแขกเลย…
นอกจากทีวีจอยักษ์แล้ว ในห้องนั่งเล่นก็มีแค่โซฟายาวที่นั่งได้มากสุดสามคน เพราะงั้นถ้าทั้งสองนั่งตรงนั้นก็จะดูแปลกๆ และไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่
แถมด้านหน้าโซฟายาวก็ไม่มีโต๊ะกาแฟ แม้เผยเชียนจะอยากหาอะไรให้หลี่สื อดื่ม แต่ก็ลำบากเกินไป
