“ว่า…ว่าไงนะครับ” เปาซวี่แทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง หวงซื่อปั๋วยิ้ม “พี่เปา เลิกกวนได้แล้ว พี่ไม่ได้รับผิดชอบหน้าที่อะไรจริงจังอยู่ แล้วนี่ เรื่องเที่ยวพี่ก็เชี่ยวชาญสุดๆ พี่นี่แหละเหมาะสุดแล้ว! “เราสองคนพี่น้องไม่ได้คุยสารทุกข์สุกดิบกันมานานแล้ว มาใช้โอกาสนี้คุยกัน ให้เยอะๆ เถอะ! “เพื่อแสดงความจริงใจของผม ผมให้พี่จัดตารางเที่ยวเลย! พี่อยากไปไหน ผม ไปด้วยหมด เหนื่อยแค่ไหนก็ไม่บ่น!” สีหน้าของเปาซวี่เปลี่ยนจากงุนงงเป็นตกใจ จากตกใจเป็นสิ้นไร้ไม้ตอก แต่ในความสิ้นหวังก็ยังมีแสงแห่งความหวังอันริบหรี่อยู่ ซึ่งก็คือบอสเผย ตอนนี้มีแค่บอสเผยเท่านั้นที่ช่วยเขาได้ เปาซวี่รีบอ้อนวอน “บอสเผยครับ! ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งของหลี่หย่าต๋า! หวง ซื่อปั๋วไปเที่ยวคนเดียวได้แน่นอน ผมไม่จำเป็นต้องตามไปเป็นเพื่อน!” เผยเชียนตบบ่าเปาซวี่อย่างเห็นใจ “ผมรู้ “แต่หวงซื่อปั๋วเลือกคุณ กฎว่ามาตามนี้ ผมก็ทำอะไรไม่ได้” ถึงเผยเชียนจะปลอบเปาซวี่ในเบื้องหน้า แต่สีหน้าของเขาบ่งบอกชัดเจนว่า ‘แกโทษฉันไม่ได้นะ เพราะฉันไม่เกี่ยวอะไรด้วยเลย หวงซื่อปั๋วเลือกแกเอง!’ ทุกคนปรบมือแสดงความยินดี ใช่เลย การคัดเลือกพนักงานดีเด่นจะไม่สมบูรณ์ถ้าเปาซวี่ไม่ได้ไปต่างประเทศ!
ก่อนหน้านี้ ทุกคนรู้สึกว่ามีบางอย่างขาดหายไป แต่ตอนนี้ช่องว่างนั้นถูกเติม เต็มแล้ว!
ทุกคนรู้สึกถึงความครบถ้วนสมบูรณ์อย่างบอกไม่ถูก!
