“คิดยังไงเหรอ ผมคิดว่าตัวเองโคตรขี้เกียจแยกขยะเลย! อาหารที่นี่อร่อยและ ราคาไม่สูงเกินไป อาจจะแพงกว่าที่อื่นหน่อย แต่ก็กินได้อย่างสบายใจเพราะไม่ ต้องมากังวลเรื่องแยกขยะหลังกินเสร็จ…”
เขารู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ ระหว่างที่บ่นไปได้ครึ่งทางจึงหันมามองและพบ กล้องขนาดใหญ่กำลังจับภาพตัวเองอยู่
ลูกค้าคนนั้นนิ่งไป “กำลังอัดอยู่เหรอครับ นี่สัมภาษณ์ผมอยู่เหรอ มาจาก รายการข่าวกันเหรอครับ”
นักข่าวพยักหน้า “ใช่ค่ะ”
ลูกค้ารีบเก็บมือถือเข้ากระเป๋าแล้วหันมามองกล้อง “เอ่อ การแยกขยะเป็น เรื่องดีครับ! เป็นหน้าที่ของทุกคนที่จะต้องช่วยกันปกป้องสิ่งแวดล้อมและอนุรักษ์ ทรัพยากรธรรมชาติ! ผมคิดว่าโมหยูเดลิเวอรี่จัดการในจุดนี้ได้ดีมาก ตรงกับ
แนวคิดการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมสุดๆ เพราะงั้นผมสนับสนุนเรื่องนี้ด้วยการลงมือ ทำสิ่งที่ผมทำได้!”
พูดจบลูกค้าก็กระซิบเสียงเบา “ช่วยลบที่พูดไปตอนแรกด้วยนะครับ ขอบคุณ ครับ”
นักข่าวอดขำขึ้นมาไม่ได้ “ได้เลยค่ะ ไม่ต้องห่วง”
รุ่ยยู่เฉินเห็นนักข่าวจึงเข้าไปทักทายด้วยสีหน้างุนงง
เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้เตรียมตัวมาเจอเรื่องนี้เหมือนกัน ทุกอย่างไม่ได้มีการนัด หมายมาก่อน
“สวัสดีค่ะ ดิฉันเป็นนักข่าวจากรายการข่าวของสถานีจิงโจวทีวี คุณเป็น ผู้จัดการร้านรึเปล่าคะ” นักข่าวสาวถามพร้อมยิ้มให้
