โอเค จะยังไงก็ได้ใช้เงิน ปุ๋ยที่ผลิตออกมานั้นน้อยนิด ไม่มีทางขายได้เงิน มากมาย เครื่องทำลายขยะอาหารเองก็ซ่อนอยู่หลังร้าน เพราะงั้นก็ไม่มีใครเห็น
เผยเชียนหมดความสนใจทันที “โอเค เดี๋ยวลงเครื่องนี้ในร้านโมหยูเดลิเวอรี่ ให้ครบทุกสาขาเลยนะ”
เขาเดินกลับเข้าไปในร้านแล้วหาโต๊ะนั่ง ตั้งใจว่าจะหาข้าวเที่ยงกินก่อนกลับ
ไม่นานอาหารก็มาเสิร์ฟ
เผยเชียนกินไปได้สองคำ สีหน้าก็แข็งทื่อ
เขาเห็นแขกไม่ได้รับเชิญสองคนกำลังเดินตรงมาในร้านโมหยูเดลิเวอรี่ คน หนึ่งถือไมโครโฟน ส่วนอีกคนถือกล้อง!
เผยเชียนมองนักข่าวที่เดินผ่านทางเข้าเข้ามาสลับกลับเลนส์กล้องส่อง ประกาย จากนั้นก็หันกลับมามองอาหารที่ตัวเองเพิ่งตักกินแล้วหันหลังให้กับ นักข่าวเพื่อกันไม่ให้ถ่ายติดหน้าของตัวเอง
ต้องเป็นปัญหาแน่ถ้านักข่าวมาสัมภาษณ์เขาในฐานะ ‘คุณเผย ชาวเมืองผู้ กระตือรือร้น’
โชคดีที่ในร้านมีลูกค้าคนอื่นๆ เผยเชียนนั่งกินเงียบๆ ทำทีเป็นลูกค้าที่แวะ ผ่านมา
นักข่าวสัมภาษณ์ลูกค้าฝั่งทางซ้ายตามที่คาดไว้
“สวัสดีค่ะ คุณคิดยังไงกับการจัดแยกขยะของโมหยูเดลิเวอรี่คะ” นักข่าวถาม
ลูกค้าคนนั้นบังเอิญนั่งหันข้างให้กับนักข่าว เขาเลื่อนดูมือถือระหว่างกินจึงไม่ ทันสังเกตเห็นว่ากำลังโดนถ่ายอยู่
