อาหูเซียวเสียวสันหลังวาบ
ภาพปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ใบเมเปิ้ลสีแดงร่วงลงบนสายน้ำก่อนจะถูกพัดพาไป ทันใดนั้นสีแดงเลือดก็กลืนกินสายน้ำก่อนจะเลือนหายไป
กล้องแพนขึ้นด้านบน มือเหี่ยวแห้งหนังติดกระดูกตบลงมาบนผิวน้ำจนเกิดเป็นวงกระเพื่อม จากนั้นก็หยุดนิ่ง
มุมกล้องเลื่อนตามมือเหี่ยวแห้งขึ้นไปจนเห็นศพแต่งกายด้วยชุดขาดวิ่น ทั่วร่างเต็มไปด้วยบาดแผล ดวงตาเบิกกว้าง
ถึงจะตายไปแล้ว แต่ดวงตาที่เบิกกว้างนั้นก็ทำให้สั่นกลัวได้โดยไม่รู้ตัว
ดวงตานั้นแฝงไปด้วยความหวาดกลัว ความหมดอาลัยตายอยาก ความขัดแย้ง และความโกรธเคือง
กล้องแพนไปเรื่อยๆ เผยให้เห็นขาเหี่ยวแห้งจนเห็นกระดูกมากมายที่กำลังเดินผ่านไป มีสุนัขจรจัดหนังติดกระดูก เส้นขนแห้งเหี่ยว ตรงปากมีน้ำลายสีแดงสดหยดย้อยลงมา ดวงตาสีแดงก่ำ มันหันมองกล้องก่อนจะออกเดินหาเหยื่อรายต่อไป
ทุกคนเหมือนสูญเสียจิตวิญญาณไปแล้ว จึงกลายเป็นมือสังหารไม่เลือกหน้าสุดเหี้ยมโหด
เสียงแหบแห้งดังขึ้นอีกครั้ง
“ทุกคนมีสามจิตเจ็ดวิญญาณ
“ครั้นตายจาก ยมทูตขาวดำจักมารับตัวสู่เส้นทางสู่ยมโลก พาตัวไปให้ท่านยมราชตัดสิน
“เจ้าอาจได้เกิดใหม่ ได้เข้าสู่สังสารวัฏทั้งหก หรือได้ตรงสู่นรก”
ตอนนั้นเองศพตรงสายน้ำก็กระตุกตัว
กล้องไม่ได้จับภาพศพนานนัก มันแพนออกไปตามสายน้ำและพื้นที่รกร้าง ก่อนจะไปหยุดที่หมู่บ้านเล็กๆ ข้างลำธารซึ่งซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางภูเขา
“จวบจนวันหนึ่ง ยมทูตขาวดำก็เลิกมานำทางผู้วายชนม์
“วิญญ
