อีก ส่วนภัตตาคารก็โดนจองเต็มยาวไปจนถึงเดือนหน้า เป็นอะไรที่สุดยอดจริงๆ
ได้ยินอย่างนั้นแล้วเผยเชียนก็รู้สึกอารมณ์ไม่ดีขึ้นมา
เป็นความรู้สึกเดียวกับตอนอาจารย์เฉียวอ่านข้อความให้กำลังใจของตัวเอง
หลินฉางไม่ได้นึกไม่พอใจอะไรที่บอสเผยบอกว่าคืนนี้พาไปภัตตาคารนิรนามไม่ได้ “ไม่เป็นไรครับ เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม รอแค่ไม่กี่วันก็ได้กินภัตตาคารหรูแล้ว เดี๋ยวผมอยู่จิงโจวต่อจนถึงวันอาทิตย์แล้วกันครับ”
เผยเชียนพยักหน้า “โอเคครับ เดี๋ยวผมเลี้ยงเอง”
หลินฉางรีบส่ายหน้า “ไม่ได้ครับไม่ได้ ผมเลี้ยงเองครับบอสเผย”
เผยเชียนพูดอย่างหนักแน่น “ผมเลี้ยงเองครับ”
เขาไม่ได้รู้สึกอยากเลี้ยงหลินฉางเป็นพิเศษหรอก
แต่ระบบเป็นคนจ่ายค่าอาหารให้ เผยเชียนย่อมไม่ยอมทิ้งโอกาสผลาญเงินไปแน่
ถ้าให้หลินฉางเป็นฝ่ายเลี้ยง เผยเชียนจะไปได้ประโยชน์อะไร
แถมยังเสียผลประโยชน์ยิ่งกว่าเดิมอีก ให้เป็นแบบนั้นไม่ได้!
พอเห็นท่าทีจริงจังของบอสเผย หลินฉางก็เลิกเซ้าซี้ ยังไงก็แค่อาหารมื้อเดียว ไม่ใช่เงินมากมายอะไร
“แล้วทั้งสองคนมีธุระอะไรที่จิงโจวเหรอครับ หรือจะเป็นเรื่องหลินหวาน” เผยเชียนถามอย่างไม่ได้คิดอะไร
เขารู้ว่าหลินหยูกับหลินฉา
