รลงท้อง บรรยากาศเป็นไปอย่างครึกครื้น
พอเห็นท่าทีของเหล่าพนักงานฉางหยางเกมส์ เผยเชียนก็รู้สึกสุขใจ เขาเริ่มรักใคร่พนักงานกลุ่มนี้มากขึ้นเรื่อยๆ
เขาชอบที่คนพวกนี้ไม่เครียดกัน!
นี่คือคุณสมบัติที่พนักงานเถิงต๋าขาดไป!
ตอนนี้สภาพการณ์ของเกมเพลงรบโลหิตเวอร์ชันอัปเกรดย่ำแย่มาก ต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะทำเงินคืนทุนได้ ถ้าเป็นพนักงานที่มีความรับผิดชอบหน่อยก็คงไม่น่าจะเพลิดเพลินใจกับอาหารขนาดนี้ น่าจะมัวเครียดเรื่องคิดหาทางกอบกู้สถานการณ์กัน
ถึงจะไม่ได้สนใจมาก อย่างน้อยก็ไม่น่าจะทำตัวเอิกเกริกขนาดนี้
แต่ดูพนักงานพวกนี้สิ สนุกสนานกันใหญ่ ดูไม่ออกเลยว่ากำลังเครียดที่เกมออกมาล้มเหลว
พนักงานทัศนคติแบบนี้จะช่วยให้บริษัทประสบความสำเร็จได้ยังไง
เผยเชียนโบกมือ พนักงานหยิบไวน์แดงที่เปิดแล้วขึ้นมา
“เติมให้ทุกคนที ดื่มกันน้อยๆ กินให้เยอะๆ ไวน์นี้ไม่ได้ถูก แต่ดื่มเข้าไปเยอะก็จุกได้ ทุกคนควรเลือกกินอาหารที่แพงที่สุดมากกว่า!
“อ้าว น้องห่าว ทำไมวางตะเกียบไว้แบบนั้นล่ะ”
เผยเชียนเดินไปรอบๆ ร้าน เขาเห็นห่าวฉยงไม่แตะล็อบสเตอร์กับซาชิมิตรงหน้าเลย แต่กลับจ้องไปทางครัว เหมือนว่ากำลังรอคอยอะไรสักอย่าง
พอได้ยินที่บอส
