เผยถาม ห่าวฉยงก็รีบอธิบาย “บอสเผยครับ ตั้งแต่เด็กผมต้องกินข้าวก่อนกินกับตลอด ขอข้าวสวยสักถ้วยได้มั้ยครับ”
เผยเชียนอดขมวดคิ้วไม่ได้ “เป็นปัญหาด้วยเหรอ”
เขาไม่ได้สั่งข้าวตอนที่จองเมนู
ถึงในครัวจะมีทั้งข้าวและเส้น แต่เผยเชียนก็ทนเห็นพนักงานยัดอาหารแบบนั้นจนเต็มท้องไม่ได้ เขาไล่มองอาหารบนโต๊ะแล้วหยิบจานคาเวียร์มาวางตรงหน้าห่าวฉยง
“กินอันนี้เป็นข้าวแทนแล้วกัน”
ห่าวฉยงงง เขาไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน “อันนี้คืออะไรเหรอครับบอสเผย”
“คิดซะว่าเป็นข้าวสีดำ! กินคู่กับซีอิ๊วไม่ก็มันปู อย่ามัวอ้ำอึ้ง ลองกินดู!”
เผยเชียนตบบ่าห่าวฉยงแล้วเดินไปทางอื่น
เขามั่นใจว่าห่าวฉยงจะก้าวข้ามเรื่องเล็กน้อยนี้ไปได้
แล้วก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ พอเผยเชียนเดินวนไปได้รอบหนึ่ง เขาก็เดินกลับมาเห็นห่าวฉยงกำลังสวาปามล็อบสเตอร์ตัวโตอยู่
“บอสเผย ผมเห็นในเน็ตมาว่าเชฟเก่งๆ แกะแตงโมเป็นดอกไม้ได้ด้วย เชฟที่นี่ทำแบบนั้นได้มั้ยครับ จู่ๆ ผมก็อยากกินขึ้นมา!” พนักงานคนหนึ่งถามขึ้นระหว่างยัดเห็ดมัตสึทาเกะเข้าปาก
เผยเชียนขมวดคิ้ว “จะกินไปทำไมแตงโมง่อยๆ ราคาก็ไม่ได้แพง เม็ดกับเปลือกแตงโมทำจากทองรึยังไง เลิกคิด
