ัง!”
…
…
วันเสาร์ที่ 11 กันยายน
เปาซวี่กลับมาเหยียบแผ่นดินจิงโจวอีกครั้งด้วยอารมณ์ที่สับสนปนเป
ในที่สุดก็กลับมาถึงแล้ว!
ช่วงหยุดพักร้อนหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เปาซวี่ได้ไปเที่ยวเมืองในยุโรปมาสี่ห้าเมือง เขาย้ายไปเที่ยวเมืองใหม่แทบจะทุกสัปดาห์
สรุปคือเรื่องมันยาวมาก!
เปาซวี่อยากจะลบภาพทิวทัศน์แปลกตาในหัวสมองออกไปให้หมด หนึ่งเดือนที่ผ่านมาไม่ต่างอะไรจากฝันร้ายสำหรับเขา
ฝันร้ายที่ว่าไม่ใช่เมืองใดๆ ที่ได้ไปมา สำหรับเปาซวี่ แค่ก้าวขาออกจากเมืองจิงโจวก็ถือเป็นฝันร้ายสำหรับเขาแล้วไม่ว่าเมืองที่ไปจะสวยสดงดงามแค่ไหนก็ตาม
โชคดีที่ถึงตอนเรียนมหาวิทยาลัยเปาซวี่จะติดเกมมาก แต่เขาก็สอบเข้าได้ด้วยความสามารถของตัวเอง ทักษะภาษาอังกฤษจึงอยู่ในระดับดี แถมเขายังพกเครื่องมือช่วยแปลไปด้วย ก็เลยปฏิบัติภารกิจท่องเที่ยวต่างประเทศได้สำเร็จ
แต่ยังไงเปาซวี่ก็ยังรู้สึกหมดอาลัยตายอยากอยู่ดี แม้การท่องเที่ยวพักร้อนจะจบลงแล้วก็ตาม
เขากลับมาถึงจิงโจวช่วงเช้า จากนั้นก็กลับอพาร์ตเม้นต์ไปงีบ เปาซวี่ตื่นมาตอนเที่ยงและตัดสินใจจะแวะไปเถิงต๋าในช่วงบ่าย
ระหว่างท่องเที่ยวเขาซื้อขนมและของฝากประจำถิ่นมาด้วย เลยตั้งใจจะเอาไปแจกจ่ายให้