เชี่ย เจ็บจัง มอนสเตอร์ลูกกระจ๊อกจริงมั้ยเนี่ย
“…เดี๋ยว ตายได้ไง”
เฉียวเหลียงมองจอดำสนิทด้วยความงุนงง
เกิดอะไรขึ้น!
เขาแค่เดินไปจิ้มชาวบ้านชุดขาดวิ่นที่ถือคันฉายในมือ จากนั้นชาวบ้านก็หันมาแทงเขาคืนสองทีตาย!
“ฉัน…เปิดการตั้งค่าอะไรผิดรึเปล่า”
เฉียวเหลียงเกาหัว นัยน์ตาของเขาเต็มไปด้วยความงุนงง
…
…
ตอนเที่ยง ที่ครัวส่วนตัวหมิงหยุน
“โห มีล็อบสเตอร์ด้วยเหรอ เอามาตัวหนึ่ง”
ชายหนุ่มแต่งตัวมีระดับนั่งอยู่ในห้องส่วนตัว เขาชี้นิ้วไปที่ล็อบสเตอร์บนเมนูพร้อมเอ่ยสั่งออเดอร์พนักงาน
“ขอโทษด้วยครับ เมนูนี้คุณลูกค้าต้องสั่งจองล่วงหน้าก่อน” พนักงานตอบอย่างสุภาพ แต่ก็ยังปฏิบัติตามคำสั่งของบอสเผยที่ว่า ‘ห้ามอธิบายอะไรเกินพอดี’ อย่างเคร่งครัด
แน่นอนว่าระหว่างที่ตอบไปอย่างนั้น เขาก็รู้สึกผิดอยู่ในใจ
เห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้ขัดสนเรื่องเงิน จากประสบการณ์การบริการที่ผ่านมา พนักงานเสิร์ฟพอจะเดาได้ว่าลูกค้าคนนี้น่าจะเป็นคนอารมณ์ไม่คงเส้นคงวา
ลูกค้าคนที่ว่าดูอายุไม่มาก น่าจะราวๆ ยี่สิบสี่ถึงยี่สิบห้าปี เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีฉูดฉาด ปักด้วยด้ายสีแดง เขียว และเหลืองเป็นลวดลาย ดูแล้วเหมือนแมลงเต่าทอง แต่พนักงานเสิร์ฟก็พอจะเดาได้ว่าเสื้อตัวนี้น่าจะราคาหลักหมื่น
นอกจากนั้นแล้วลูกค้ายังสวมเงินใส่ทอง สร้อยทองที่ใส่ดูแพงและหนักมาก ไม่เหมือนสร้อยแบบที่จะลอยในอ่าง
ที่เด่นที่สุดคือสปอนบ๊อบทำด้วยทองล้วนที่ห้อยอยู่ตร
