ขอโทษทีครับ ผมเล้นม่ายดีเลย ขอผมต้างสติ้ก่อนแล้วเดี๋ยวเลาถ่ายใหม่อี้กรอบ”
จางจู่ถิงตั้งใจจะพักสักหน่อยเพื่อให้มีเวลาทวนบทซ้ำๆ จนรู้ว่าจะพูดออกมายังไงให้ดีที่สุด
แต่เผยเชียนกลับส่ายหน้ารัว “ไม่ต้องแล้วครับ! ทำได้ดีมากเลย ไม่ต้องถ่ายแล้วครับ!
“คุณจางกลับไปพักที่โรงแรมได้เลย เดี๋ยวตอนบ่ายผมให้คนไปส่งที่สนามบิน
“ยินดีมากเลยครับที่ได้ร่วมงานกัน!”
จางจู่ถิงอึ้งไป
ถ่ายเสร็จแล้วอย่างนั้นเหรอ
เขาหันมองนาฬิกา จางจู่ถิงมาถึงสตูดิโอตอนเก้าโมงเช้า ใช้เวลาแต่งหน้าไปครึ่งชั่วโมง แต่งตัวสิบนาที อ่านบทสองรอบก่อนถ่ายทำอีกสิบนาที
ยังไม่ทันจะสิบโมงเช้าเลย แต่พวกเขาปิดกองแล้ว
จางจู่ถิงดูไม่สบายใจ “เดี๋ยวก่อนครับบอสเผย! เมื่อกี้ผมเล่นได้ไม่ดีเลย อาจจะส่งผลเสียกับโฆษณา เราน่าจะถ่ายต่อจนกว่าจะออกมาสมบูรณ์แบบ…
“แล้วก้อผมพุ้ดจีนกลางด้ายม่ายชัด คูนต้องหาโคนมาพากย์เสียงส่ายแทนด้วย…”
เผยเชียนยิ้ม “ไม่ต้องห่วงครับ เราจะตัดต่องานที่ได้กับหาคนมาพากย์เสียงตามเห็นสมควร”
ความหมายจริงๆ คือ ถ้าไม่จำเป็น เราจะไม่ตัดต่อหรือหาคนมาพากย์เสียง
จางจู่ถิงไม่ทันเอะใจความหมายที่แท้จริงของประโยคนั้น เขาโล่งใจเมื่อได้ยินบอสเผยพูดว่า ‘จะหาคนมาพากย์เสียง’
แต่เขาก็ยังสองจิตสองใจกับการแสดงของตัวเอง
ในเมื่อนายจ้างอย่างบอสเผยพอใจกับงานและสตาฟก็เก็บข้าวของกันหมดแล้ว จะให้จางจู่ถิงยืนกรานว่าจะถ่ายให้ได้ก็กระไรอยู่
อีกอย่างถึงจะถ่ายใหม่อี
