ต่มันจำเป็นจะต้องเปลี่ยนสไตล์การตกแต่งกับจานชามที่ใช้อยู่ตลอดด้วยเหรอ
หรือว่า… บอสเผยไม่อยากทำอะไรอยู่ในกรอบเดิมๆ เขาอาจอยากทำอะไรที่สมบูรณ์แบบกว่านี้
การจัดเตรียมบรรยากาศสำหรับการกินอาหารที่ดีเยี่ยมจะช่วยให้ลูกค้าได้รับประสบการณ์การใช้บริการชั้นยอด
ใช่ ต้องเป็นแบบนั้นแน่!
หลินชั่นหรงพยักหน้ารัว “โอเคครับ บอสเผย ผมเข้าใจแล้ว!
“กลับถึงบ้าน ผมจะไปค้นข้อมูลเรื่องพวกนี้เพิ่มกับจัดอบรมพนักงานอย่างเป็นระบบให้พวกเขาเสิร์ฟอาหารได้ทุกรูปแบบไม่ว่าจะเป็นจีน ตะวันตก หรือญี่ปุ่น โดยไม่มีข้อผิดพลาด เราจะทำทุกอย่างให้ออกมาสมบูรณ์แบบ ตั้งแต่บรรยากาศในร้านและการให้บริการไปจนถึงวิธีการเฉพาะในการดื่มด่ำกับอาหาร!”
“เอ่อ…”
เผยเชียนพูดอะไรไม่ออกไปชั่วครู่
จริงๆ เขาไม่ได้จะเข้มงวดอะไรขนาดนั้น เพราะลูกค้าที่มาภัตตาคารก็มีแค่เหล่าพนักงานในสังกัด เพราะอย่างนั้น การบริการจึงไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์แบบก็ได้
สุดท้ายหลินชั่นหรงก็เข้าใจผิดไปเต็มๆ เขาเองก็พูดอะไรไม่ได้เพราะจะดูแปลกๆ
หลินชั่นหรงนึกเรื่องหนึ่งออก “บอสเผยครับ ภัตตาคารเราจะใช้ชื่อว่าอะไรเหรอครับ”
เผยเชียนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามกลับ “เราต้องตั้งชื่อภัตตาคารด้วยเหรอ”
หลินชั่นหรง “…”
ถามอะไรล่ะนั่น ก็ต้องตั้งอยู่แล้วสิ!
ไม่อย่างนั้นลูกค้าจะไปแนะนำเพื่อนยังไง เวลาคุยกันคงแปลกน่าดู
“แก เมื่อวานฉันไปกินภัตตาคารโคตรเด็ดมา!”
“จริงเหรอ ร้านชื่ออะไร”
“ไม่มีชื่อ!
