“นี่ฉันเพิ่งเล่นอะไรไปเนี่ย…”
หลินหวานปิดโน้ตบุ๊กแล้วเริ่มครุ่นคิด
เกมชื่อเพลงรบโลหิต เป็นเกมที่เปลี่ยนมาตรฐานเกมของหลินหวานไปเลย
มีเกมกากแบบนี้ในโลกด้วยเหรอ!
ถึงจะอัปเดตมาแล้วแต่ก็เปลี่ยนแค่ระบบการเล่นกับการออกแบบบางอย่าง
ถึงจะอัปเดตยังไง เกมเพลงรบโลหิตก็ยังเป็นแค่เกมเล่นผ่านเว็บเบราว์เซอร์ ตั้งแต่เริ่มเล่นเกม เธอพบเหตุผลมากมายให้หยุดเล่นเกมนี้
กราฟิกเกมห่วยแตก มีแต่งานภาพจากชาติที่แล้ว ตัวละครในเกมแต่งกายด้วยชุดเกราะดาดๆ ไร้รสนิยม เอฟเฟ็กต์สีทองที่ห่อหุ้มตัวก็ดูเว่อร์เกินเหตุ แต่ละตัวมีปีกหลากสีติดอยู่กลางหลังอีก
ฉากหลังก็ดูมั่วซั่ว โดยเฉพาะในเมืองหลักที่ผู้เล่นมารวมตัวกัน แต่ละคนใส่ชุดเกราะหลากสีสัน บนหัวตัวละครมีข้อมูลยุ่บยั่บ ทั้งไอดี ชื่อกิลด์ ชื่อตัวละคร และอื่นๆ ทำให้หน้าจอดูมั่วซั่วไปหมดจากข้อมูลต่างๆ ที่ไม่ได้จำเป็นนัก
ตัวเกมอนุญาตให้กรองผู้เล่นคนอื่นได้ ทำให้ตอนเริ่มเกมสามารถหาตัวละครของตัวเองเจอได้ง่ายๆ
แต่ถ้าใช้ระบบนี้ก็จะพบความจริงอันแสนโหดร้าย เพราะฉากดูร้าง ไม่มีชีวิตชีวา ยิ่งฉากที่ไม่ค่อยสวยยิ่งเห็นชัด
เพลงประกอบเกมทำให้รู้สึกเหมือนได้ย้อนอดีตไปสิบปี เพลงไม่ได้แย่ แต่ก็ไม่ได้ทำให้ผู้เล่นรู้สึกอินกับเกม
ที่สำคัญที่สุดเลยคือ เกมต้องเล่นผ่านเว็บ
หมายความว่าทรัพยากรงานภาพต้องมีการดาวน์โหลดใหม่ตลอด
ทุกครั้งที่เข้าแผนที่ที่มีฉากใหม่ หน้าจอก็จะเด้งแถบดาวน์โหลดขึ้นมาก่อนเพ
