ราะต้องดาวน์โหลดทรัพยากรใหม่ บนแถบหน้าจอเขียนกำกับไว้ว่า ‘กำลังดาวน์โหลดทรัพยากร’
ตัวละครผู้เล่นจะมืดไป พอผ่านไปสักพักฉากหลังถึงจะปรากฏขึ้นมา
เวลาอยู่ในแผนที่ที่มีการเปลี่ยนฉากบ่อยๆ ผู้เล่นจะต้องรอโหลดรัวๆ จนรู้สึกเหมือนเกมค้าง
ระบบการเล่นยิ่งไม่มีอะไรเลย ผู้เล่นทุกคนแค่ต้องฆ่ามอนสเตอร์ ปั่นเลเวล ทำภารกิจ ถ้าจะให้นิยามเกมก็คงเป็น ‘ล้าสมัยและน่าเบื่อ’
หลินหวานย่นจมูกตลอดห้านาทีที่ลองเล่นเกม ระหว่างเล่นเธอคิดเพียงอย่างเดียว
เกมชั้นต่ำ!
ถึงเอาเงินมาจ้าง เธอก็ไม่ยอมเล่น
หลินหวานเริ่มรู้สึกเสียใจกับการตัดสินใจของตัวเอง
เธอเชื่อบอสเผยสุดใจ ถึงยอมรับหน้าที่นี้โดยไม่คิดอะไรมาก
หลินหวานพอจะรู้สถานการณ์ของฉางหยางเกมส์มาบ้างว่าเป็นบริษัทเจ้าของเกมที่ไม่ค่อยประสบความสำเร็จ
แต่เธอก็ไม่คิดว่าเกมมันจะแย่ขนาดนี้
ในมุมมองของหลินหวาน เกมนี้สถานการณ์ย่ำแย่กว่าเกมกระสุนเพชฌฆาตของเทียนหัวสตูดิโอหลายเท่า
หลังจากได้ลองเล่นเกมเพลงรบโลหิตดู เธอก็พบว่ามันไม่ได้แค่แย่ แต่ยังล้าสมัยมาก!
เกมนี้ทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้ย้อนอดีตไปสิบปี
พอได้เล่นไปสักพัก นอกจากจะรู้สึกอึดอัดแล้ว เธอยังเริ่มคลางแคลงการตัดสินใจของบอสเผยขึ้นมา
ทำไม…บอสเผยถึงซื้อบริษัทนี้มานะ
จะมองมุมไหน บริษัทนี้ก็ไม่ควรจะยังมีชีวิตรอดอยู่ในตลาด!
บริษัทควรตายหายไปได้แล้ว คนที่สร้างเกมนี้ก็ควรลาออกไปทำงานที่อื่น ถ้าไม่มีบริษัทไหนรับก็ควรเปลี่ยนสายงานไป
