ทามกลางความวางเปลา สองเงารางยืนเคียงขางกัน หมอกประหลาดรายลอมรอบตัวพวกเขา แสงสีทองสะทอน ออกมาจากดวงตาพวกเขา ยืนอยูตรงห้วงลึกความวางเปลา “ไมนึกเลยวาแดนความวางเปลานี้จะมีตัวตนที่แข็งแกรง เซนนื้อยู เขาไปถึงขั้นประมุขชะตาอมตะแล้วแนนอน” “เป็นไปได้สูงมาก ไมอย่างนั้นจะเป็นใหญ่ในแดน ประหลาดแหงนี้ได้อยางไร” สองเงารางนี้มีรูปรางเป็นเผามนุษย์ อยางน้อยภายนอก ก็เป็นเชนนัน คนหนึ่งสวมเสื้อคลุมสีแดงเพลิง มีงูเหลือมดำพัน รอบเอว ใบหนาดูฝานโลกมาอยางโชกโชน เผมสีขาวถูกรวบไว ใตกวาน อีกคนสวมเสื้อคลุมสีน้ำเงิน ฺหน้าตาหลอเหลา ขางหลังเป็นหอกยาวขยับแสงวูบวาบลอยอยู บุรุษเสื้อคลุมสีแดงมีนามวาจี้จั้ง บุรุษเสื้อคลุมสีน้ำเงิน มีนามวาเฉินซาง ทังสองคนหลงเขามาในแดนประหลาด มารประหลาดทัวไปทำอะไรพวกเขาไมได แตพวกเขาก็ยังหนีออก ไปจากที่นี่ไมได้ กอนหน้านี้เจียงฉางเชิงทะยานผานเหนือศีรษะพวกเขา อำนาจคุกคามนาพรั่นพรึงนั้นทำให้ตอนนี้พวกเขานึกถึงก็ยังหวาดผวาจี้ จั้งหันไปมองเฉินซางกอนจะเอยถาม “ในเมื่อพวกเรา หนีออกไปไมไดแลว หรือวาเราจะตามเขาออกไปดี” ฉินซางขมวดคิว “เรายัง1 ไมรู้ที่มาที่ไปของเขา ยังไม่รู้จัก นิสัยใจคอ ถ้าเกิดทำให้เขาโกรธขึ้นมา. ถึงพวกเขาจะมั่นใจในตนเอง แตหลังจากที่ได้เห็นพลัง ของเจียงฉางเชิง พวกเขาก็ไมคิดวาตัวเองจะเอาชนะอีกฝ่ายไดกระทังเฉินซางยังรูสึกวาฬากคนผูนันจะจัดการพวกเขา พวกเขาก็ไมมีทางขัดขืนได้เลย จี้จั้งพูดด้
