กงานเดินไปเตรียมกินอาหารเที่ยงที่โซนกินข้าว พวกเขาเห็นพนักงานส่งอาหารสามคนหยิบถ้วยชามลายครามสีขาวออกมาจากกล่องเก็บอุณหภูมิ แต่ละใบมีฝาปิดไว้อย่างมิดชิด
อาหารแต่ละอย่างจัดเสิร์ฟมาในถ้วยชามลายคราม บางคนสั่งเป็นชุดข้าวพร้อมกับ ซึ่งจัดใส่มาในกล่องอาหารแก้วใสสองชั้น แบ่งใส่ข้าวและกับเป็นส่วนๆ อาหารสะท้อนแสงเป็นประกาย ดูน่ากินยิ่งขึ้น
พนักงานส่งอาหารหยิบตะเกียบกับช้อนสีทองสุดหรูที่หุ้มด้วยถุงกระดาษปลอดเชื้อโรคออกมา แค่ดึงออกจากถุงก็พร้อมใช้งานทันที
พอทุกคนรับอาหารตามที่สั่งมาเรียบร้อย บางส่วนก็เดินไปรวมกลุ่มเปิดอาหารกินด้วยกัน
“บริษัทเพิ่มมาตรฐานอาหารให้เราเหรอ”
“ไม่นะ อาหารก็เหมือนเดิม ที่เปลี่ยนคือถ้วยชามที่ใส่มาต่างหาก!”
“จริงเหรอ เชฟคนเดิมงั้นเหรอ ทำไมฉันว่าอาหารมันน่ากินขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าเลย”
หม่าอี้ฉวินรับชุดอาหารของเขามา เป็นกล่องอาหารสองชั้น สัดส่วนของเนื้อกับผักเหมาะสมดี ไม่เหมือนพวกอาหารมันเยิ้มของร้านอาหารทั่วไป ถึงอาหารของพวกเขาจะเป็นอาหารบ้านๆ แต่พอเสิร์ฟมาในกล่องอาหารแก้ว อาหารก็ดูน่ากินยิ่งขึ้นไปอีกพอแสงตกกระทบใส่
ไม่นานพนักงานส่งอาหารก็จัดแจงอาหารทั้งหมดเสร็จ “กินให้อร่อยนะครับ เสร็จแล้วนำภาชนะกลับมาใส่กล่องได้เลย เดี๋ยวจะมีคนมาเก็บกลับไปตอนเย็นครับ”
“เก็บกลับด้วยเหรอ”
“ใช่ครับ เพราะภาชนะของเราราคาสูง”
“ก็จริง ขอบคุณทั้งสามคนมากนะ!”
“ความเป็นอยู่กับสวัสดิการของบริษัทนี้
