ะให้มาติดแหง็กอยู่ที่ร้านเราก็เสียของแย่ ถ้าแกคิดว่าตัวเองเป็นคนพบความสามารถของเขา แกก็น่าจะอวยพรให้เขาโชคดี”
หม่าหยางสั่งขี้มูก “พี่เชียน ผมไม่ได้เศร้าเรื่องนี้ ที่ผมเศร้าคือร้านเราเพิ่งจะส่อแววทำเงินให้พี่ได้ แต่ตอนนี้โอกาสนั่นหายวับไปแล้ว ผมเสียดายแทนพี่…”
เผยเชียนรู้สึกซึ้งใจ ดูสิ ไอ้น้องคนนี้มันห่วงฉันขนาดนี้!
แต่การที่หม่าหยางมีความรับผิดชอบขนาดนี้ไม่ใช่เรื่องดีสักเท่าไหร่
โชคดีที่เรื่องนี้น่าจะเกิดขึ้นจากความบังเอิญ หม่าหยางแค่ส้มหล่นบังเอิญไปเจอเฉินเหล่ย ไม่อย่างนั้นคงไม่เกิดปัญหามากมายขนาดนี้หรอก
เพราะอย่างนั้น เขาก็ยังไว้ใจไอ้น้องคนนี้ได้อยู่!
เผยเชียนตบบ่าหม่าหยาง “ไอ้หม่า ฉันบอกแกไม่รู้กี่ครั้งแล้วว่าถึงแกจะรับผิดชอบดูแลร้านอินเทอร์เน็ตโมหยู แต่แกก็ไม่ต้องยึดติดกับเรื่องทำกำไรขนาดนั้น! สิ่งสำคัญที่สุดคือแกช่วยรักษาโอกาสสร้างภาพลักษณ์ของเถิงต๋าเอาไว้ เข้าใจที่ฉันพูดมั้ย
“ปะ ไปส่งเฉินเหล่ยกัน”
ที่ชั้นหนึ่งของร้านอินเทอร์เน็ตโมหยู การแสดงของเฉินเหล่ยกำลังจะจบลง แต่ลูกค้าหลายคนยังไม่อยากกลับ เฉินเหล่ยจึงต้องร้องเพลงเพิ่มอีกสองสามเพลง
สุดท้ายเหล่าลูกค้าก็เดินไปส่งเฉินเหล่ยถึงตรงประตูร้าน ลูกค้าผู้หญิงหลายคนเครื่องสำอางหลุดเลอะเพราะร้องไห้ พวกเธอทำท่าราวกับว่าความตายกำลังจะพรากเขาไป
เผยเชียนพึมพำในใจ เมื่อไหร่ฉันจะมีโอกาสแบบนี้บ้าง…
หม่าหยางสะอื้นไห้ เขาเดินไปบอกลาเฉินเหล่ย พ
