็นเรื่องปกติสำหรับเธอไปแล้ว
เผยเชียนเดินเบียดเสียดผ่านฝูงชนไปหาหม่าหยางที่กำลังส่งเสียงดังอย่างสนุกสนาน
…
หม่าหยางกำลังคุยกับจางหยวนเรื่องแผนการในอนาคตของร้านอินเทอร์เน็ต
“ผมว่าสาขาหลักยังพัฒนาไปกว่านี้ได้อีก!
“เสียดายจัง ติดม่านไม่ได้แล้ว ตอนแรกว่าจะเรียกคนมาทำม่าน ถ้าทำให้คนด้านนอกได้บรรยากาศเหมือนคนข้างในก็คงดี…”
หม่าหยางรู้สึกมั่นใจในทักษะการทำธุรกิจที่ไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อนของตัวเอง
จางหยวนฟังอย่างตั้งใจ ระหว่างนั้นก็สังเกตเห็นเผยเชียนที่หน้ามืดไปครึ่งหนึ่งจากแสงในร้านโผล่มาทางด้านหลังของหม่าหยาง
“บอสเผย! มาทำไมกันครับนี่” จางหยวนรีบร้องทัก
หม่าหยางอึ้งไปเมื่อหันไปเห็นเผยเชียนทำหน้าเคร่งเครียด
“อ้าว พี่เชียน
“เสียดายจังเลย ผมว่าจะเซอร์ไพร์สพี่ แต่พี่ดันมาซะก่อน”
เผยเชียนเบ้ปากเล็กน้อย ไอ้หม่านี่เองที่เป็นต้นตอเรื่องทั้งหมด!
“แกเพิ่มนั่นนี่เข้ามาขนาดนี้ ทำไมไม่บอกฉันเลย” เผยเชียนรู้สึกเหมือนโดนคนที่มองว่าเป็นน้องรักหักหลัง จึงท้อใจไม่น้อย
หม่าหยางอึ้งไป “พี่เชียน ผมอยากบอกข่าวดีให้พี่ฟัง ไม่อยากบอกข่าวร้าย! ผมคิดว่าตอนนี้มันยังไม่ดีขนาดนั้นเลยยังไม่อยากบอกพี่!”
เผยเชียน “…”
หมายความว่ายังไงที่บอกว่าอยากบอกแต่ข่าวดี ไม่อยากบอกข่าวร้าย!
ถ้าพนักงานทุกคนเป็นแบบแกหมด มีหวังฉันได้จบเห่แน่!
แต่เผยเชียนก็ด่าหม่าหยางไม่ได้ เพราะหม่าหยางตั้งใจดี อยากจะให้ร้านทำกำไรได้ ถ้าเขาด่าหม่าหยางว่า
