ทำชื่อเสียงและบรรยากาศร้านที่วางไว้เสียหายก็คงดูไม่เหมาะ
หม่าหยางก็แค่พยายามใช้สมองที่มีช่วยคิดหาทางทำเงินให้เผยเชียน
แต่ทำไมเผยเชียนถึงรู้สึกปวดหัวตุบๆ…
หรือเป็นเพราะว่าลูกน้องที่ซื่อสัตย์ที่สุดกำลังจะหายไปด้วยเหมือนกัน
“ไหนๆ บอสเผยก็รู้แล้ว ยังไงช่วยแนะนำพวกผมได้มั้ยครับ บอสเห็นร้านแล้วมีอะไรอยากให้ผมปรับรึเปล่า” จางหยวนยิ้ม
เผยเชียนมุมปากกระตุกเล็กน้อย “ก็…ดูดีทีเดียว
“แต่…ก็มีเรื่องที่ต้องปรับอยู่
“หน้าจอนั่นดูเชยไปหน่อย ถึงพวกคุณจะตั้งใจดี อยากโชว์ให้ทุกคนเห็นว่าแต่ละคนเปย์ไปเท่าไหร่ ได้แสดงคำอวยพรดีๆ ตามที่ทุกคนต้องการ
“แต่การที่จอกะพริบไม่หยุดแบบนี้มันทำลายบรรยากาศ การกระตุ้นให้ลูกค้าใช้เงินเยอะๆ ไม่ใช่สไตล์ร้านเราเลย
“เพราะอย่างนั้นผมคิดว่าควรจะเอาจอออก ลูกค้ามาดื่มกัน แค่นี้ก็ดีอยู่แล้ว อย่าไปเทียบเลยว่าใครเสียเงินเยอะกว่าใคร”
เผยเชียนดูรู้ลึกรู้จริง
หม่าหยางหันมองจางหยวน จางหยวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้น “จริงด้วย บอสเผยพูดถูก! ผมก็คิดว่าติดจอแล้วดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ก็ไม่รู้ว่าเพราะจุดไหน
“พอคิดตามก็เห็นเหมือนที่บอสเผยพูดเลยครับ มันไม่เข้ากับสไตล์ร้านเราจริงๆ ด้วย”
หม่าหยางดูลังเล “ถ้าอย่างนั้น…เราเอาลงกันเถอะ”
เผยเชียนรู้สึกโล่งใจนิดหน่อย ถ้าเอาจอออก ทุกคนก็คงเปย์แข่งกันน้อยลง…ล่ะมั้ง
“แล้วก็ โต๊ะกับเก้าอี้ด้านนอกตั้งติดกันเกิน! ดูไม่ดีเลย ไปเอาออกหน่อย”
“อ่อ…
