งถี่ถ้วนแล้วนึกขึ้นได้ว่าไม่ได้แวะไปที่ร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูมาหนึ่งสัปดาห์แล้ว
พอคิดได้อย่างนั้น เขาก็รีบเดินออกจากห้องทำงานไป
ตอนนี้เย็นแล้ว หลายคนกำลังเก็บข้าวของเตรียมกลับบ้าน
เผยเชียนรีบเรียกหาเลขาซิน “คืนนี้ไปส่งผมที่ร้านอินเทอร์เน็ตโมหยู”
“ได้ค่ะ บอสเผย” เลขาซินไม่ได้ตะขิดตะขวงใจอะไร เพราะเธอมั่นใจว่าจะได้ค่าล่วงเวลาจากบอสเผยโดยไม่ต้องเตือน
…
ร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูสาขาหลัก
ตอนนี้เป็นเวลาหนึ่งทุ่ม ลูกค้าหลายคนมารออยู่ที่หน้าทางเข้า
พนักงานจำนวนหนึ่งกำลังย้ายโต๊ะไปพื้นที่ว่างด้านนอกร้าน
ที่ตรงนี้เคยเป็นร้านอาหารมาก่อน จึงมีพื้นที่ด้านนอกกว้างขวางไว้เป็นที่จอดรถ แต่พอเปลี่ยนมาเป็นร้านอินเทอร์เน็ต ที่จอดรถก็ไม่จำเป็นอีก พื้นที่ตรงนี้จึงปล่อยว่างมาจนถึงปัจจุบัน
แต่วันนี้พนักงานส่วนหนึ่งยกโต๊ะเก้าอี้สวยหรูมีร่มติดมาวางจนเต็มพื้นที่ที่ว่า ตอนนี้เป็นช่วงเย็นของหน้าร้อน พื้นที่ตรงนี้ดูแล้วเหมือนเป็นเมืองเล็กๆ ริมหาดสักเมืองในยุโรป
แน่นอนว่า ถ้าพิจารณาจากสภาพอากาศ เมืองจิงโจวนั้นเทียบยุโรปไม่ได้เลย แต่ถ้าดูที่สไตล์อย่างเดียว ที่ตรงนี้ก็ไม่ได้ดูแย่อะไร
โซนบาร์ในร้านแทบจะแน่นขนัด มีผู้คนมากมายนั่งอยู่ด้านนอกร้าน
พวกเขาสามารถมองเห็นเวทีผ่านผนังกระจกได้ แถมหม่าหยางยังยกลำโพงออกมาตั้งด้านนอกเพื่อที่ลูกค้าจะได้ฟังเฉินเหล่ยร้องเพลง
พอเห็นลูกค้าทยอยเข้าร้านเรื่อยๆ ใบหน้ายาวใหญ่ของหม่าหยางก็ผุดย
