บ”
หวงซื่อปั๋วรู้สึกได้ว่าตัวเองมือสั่น “ก็…ก็คงเป็นผม
“เปล่า ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่…” หวงซื่อปั๋วเข้าใจที่เผยเชียนจะสื่อ “บอสเผย ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมแค่พยายามจะลดค่าใช้จ่ายเฉยๆ ไม่ได้จะใช้งานพวกเขาเยี่ยงทาส ผมจะดูแลสุขภาพของพนักงานเป็นอย่างดี…”
เผยเชียนยังคงผิดหวังในตัวหวงซื่อปั๋ว “คุณคือความอับอายของเถิงต๋า! นี่คุณคิดอะไรอยู่เนี่ย”
หวงซื่อปั๋วพูดอะไรไม่ออก
เผยเชียนพูดต่ออย่างจริงจัง “ฟังผมนะ ขึ้นเครื่องบินแทน เวลาคือเงินเข้าใจมั้ย พอไปถึงก็ดูแลเรื่องอาหารกับที่พักตามมาตรฐานการเดินทางทั่วไป ถ้าไม่รู้ว่ามาตรฐานคืออะไรให้ไปถามเลขาซิน
“พอถึงเซี่ยงไฮ้ก็ไม่ต้องลนหรือกังวลอะไร ถ้าถ่ายไม่เสร็จก็ขยายเวลาถ่ายทำออกไป ค่อยๆ ถ่าย ขอแค่เสร็จก่อนวันที่ 18 มิถุนาก็พอแล้ว
“ถ้าขยายเวลาถ่ายทำออกไป อย่างมากก็มีแค่ค่าที่พักที่เพิ่มขึ้น จะใช้เงินเท่าไหร่กันเชียว ถ้าเงินไม่พอก็ค่อยขอผมเพิ่ม ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย
“จำไว้ว่าเฟยหวงสตูดิโอมีเถิงต๋าหนุนหลังอยู่ ถ้าเจอปัญหาอะไรก็แค่บอก!”
หวงซื่อปั๋วรีบพยักหน้า “ได้ครับ บอสเผย ผมจะทำตามที่บอสบอก”
เผยเชียนพยักหน้า สีหน้าดูผ่อนคลายลง เขาพูดต่ออย่างจริงจัง “คุณเองก็เป็นพนักงานของเถิงต๋า อย่าให้ผมต้องมากังวลเรื่องเล็กน้อยแบบนี้
“นี่ถึงขนาดคิดจะขึ้นรถไฟสีเขียวไปเซี่ยงไฮ้เลยเหรอ เถิงต๋าไม่มีทางทนพนักงานที่น่าอับอายอย่างคุณ!”
หวงซื่อปั๋วหน้าแดง เขารู้สึกอับอายไปจนถึงก้น
