ยจะลงจากเวที เขาเอาแต่พูดขอบคุณทุกคน แล้วหนีลงไปซ่อนตัวอยู่ตรงโซนร้านอินเทอร์เน็ตอย่างขวยเขิน
หม่าหยาง จางหยวน และพนักงานอีกสองสามคนเดินไปส่งลูกค้าถึงประตู
“ขอบคุณที่อุดหนุนนะครับ”
“กลับบ้านดีๆ นะครับ”
“แวะมาอีกนะครับ!”
กว่าลูกค้าจะกลับบ้านหมดก็ปาไปสี่ทุ่มครึ่ง
“คำนวณให้หน่อยว่าเราขายเครื่องดื่มไปได้เท่าไหร่” หม่าหยางรีบแจ้นไปที่แคชเชียร์
ไม่กี่นาทีต่อมา ความตื่นเต้นที่มีก็เลือนหายไป
“ขายเครื่องดื่มได้ตั้งเยอะ แต่… ได้กำไรแค่นี้เองเหรอ”
หม่าหยางผิดหวังมาก
เขานึกว่าจะเริ่มทำกำไรได้แล้ว แต่พอดูยอดขายก็รู้สึกเศร้าสร้อยขึ้นมา
คืนนี้พวกเขาขายเครื่องดื่มได้เยอะจริงๆ ยอดขายเพิ่มขึ้นแปดสิบเปอร์เซ็นต์จากยอดเฉลี่ยของหลายวันก่อน
หมายความว่ามีลูกค้าหลายคนสั่งเครื่องดื่มเพิ่มหลังจากได้ยินว่าเงินส่วนหนึ่งจะเข้ากระเป๋าเฉินเหล่ย นอกจากนี้ยังมีคนสั่งเครื่องดื่มราคาแพงอีกด้วย
แต่หนทางทำกำไรก็ยังอยู่อีกไกลโข
จางหยวนอธิบายอย่างมีเหตุผล “เรื่องปกติน่ะน้องหม่า ถึงยอดขายจะเพิ่มขึ้น แต่ลูกค้าเราไม่ได้เยอะ
“คิดดูสิ เรามีโต๊ะอยู่แค่นี้ ถึงลูกค้าจะเข้าเต็มร้านจนส่วนหนึ่งต้องยืน ถ้าขายได้เกินร้อยแก้วก็ไม่น่าพอ เพราะก็ทำเงินได้ไม่กี่ร้อย อย่างมากก็คืนละพันหยวน ถ้าหักส่วนแบ่งให้เฉินเหล่ย ร้านก็ได้เดือนละสองถึงสามหมื่นหยวนเอง”
“เดี๋ยวนะ” หม่าหยางขมวดคิ้ว “ก็หมายความว่าถ้าร้านได้สองถึงสามหมื่นหยวน เฉินเหล่ยก็ได้ส
