็นส่วนแบ่งก็ได้ ไม่แน่อาจจะช่วยเพิ่มยอดขายเครื่องดื่มให้เราได้”
หม่าหยางตบเคาน์เตอร์ “โอเค งั้นเอาตามนี้ เดี๋ยวเฉินเหล่ยลงจากเวทีเมื่อไหร่ผมจะเข้าไปคุยเรื่องสัญญา”
“ถ้าจะเอาตามนี้ พี่มีอะไรจะแนะนำ” จางหยวนพูดขึ้นเมื่อนึกอะไรออก “เราทำเมนูใหม่ดีมั้ย ข้างๆ ราคาเครื่องดื่มจะใส่วงเล็บค่าส่วนแบ่งที่เฉินเหล่ยจะได้เอาไว้
“อย่างค็อกเทลแสงเหนือ เราขายแก้วละหกสิบหยวน ต้นทุนอยู่ที่สามสิบหยวน รวมค่าสถานที่กับพนักงานก็ตกแก้วละสี่สิบหยวน กำไรอยู่ที่ยี่สิบหยวน ถ้าให้เฉินเหล่ยครึ่งหนึ่งก็คือสิบหยวน
“เราก็เพิ่ม (10) หลังเลข 60 ไว้ในเมนูทำแบบนี้ทุกคนก็จะรู้ว่าเงินที่จ่ายค่าเครื่องดื่มไป สิบหยวนจะเข้ากระเป๋าเฉินเหล่ย”
หม่าหยางขมวดคิ้วด้วยความลังเล “ถ้าอย่างนั้นทุกคนก็รู้สิว่าเราได้กำไรเท่าไหร่”
จางหยวนส่ายหน้า “น้องหม่า ถึงเราไม่เขียนบอกบนเมนู คนอื่นก็รู้อยู่ดี เปิดหาบนเน็ตก็รู้ราคาแต่ละอย่างแล้ว
“คนส่วนใหญ่ที่มารู้อยู่แล้วว่าบาร์ได้กำไรเท่าไหร่ ถ้ารู้กันอย่างนี้อยู่แล้วก็ไม่มีใครสนใจเรื่องตัวเลขหรอก
“แต่ถ้าเราใส่ยอดส่วนแบ่งที่เฉินเหล่ยจะได้ลงไปบนเมนู คนก็จะมองว่าเราดูแลนักร้องประจำดี ดูเป็นคนใจดี”
หม่าหยางถึงบางอ้อ “อ๋อ ใช่ๆ! ผมว่าดี เอาตามที่พี่บอกเลย!”
…………………..
