ลงตาม
หม่าหยางดื่มต่อเงียบๆ แล้วหันไปกระซิบกับจางหยวน “ผมว่าเขาร้องไม่เก่งเท่าพี่”
จางหยวนเหลือบมองหม่าหยางอย่างไม่พอใจ “น้องหม่า… เขาร้องเก่งกว่าพี่อีก”
“จริงเหรอ” หม่าหยางอึ้งไป “เสียงก็ไม่ได้สูงแล้วก็ไม่ได้ต่ำ เขาเก่งกว่าตรงไหนเหรอพี่”
จางหยวนรู้สึกเหมือนว่าพวกเขาคุยกันคนละภาษา แต่ก็นึกขึ้นได้ว่ายังไงหม่าหยางก็เป็นหัวหน้า จึงได้แต่ยิ้ม
“นักร้องที่ดีจะทำให้คนฟังรู้สึกคล้อยตามได้ เพลงช้าร้องด้วยเสียงแบบนี้ฟังแล้วเหมือนได้ขึ้นสวรรค์เลย”
“ผมไม่เห็นรู้สึกแบบนั้นเลย”
“ถ้าไม่เชื่อก็หันไปดูลูกค้าสิ”
หม่าหยางหันไปมองลูกค้า
ก่อนหน้านี้ตอนที่จางหยวนขึ้นไปร้องเพลง ทุกคนสนใจแต่เครื่องดื่มตรงหน้าและเอาแต่พูดคุยกัน ถึงหูจะฟังอยู่ แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก
แต่พอเฉินเหล่ยขึ้นไปร้อง ทุกคนดูจะมีอารมณ์ร่วมกันหมด
พวกเขาถือแก้วไว้ในมือแล้วร้องตาม ไม่มีใครคุยกัน บางคนเหม่อมองไปทางเวทีเหมือนว่าความทรงจำมากมายเกี่ยวกับเพลงนี้กำลังพรั่งพรูขึ้นมา
จางหยวนซาบซึ้งกับบทเพลงมาก “น้องหม่า ไปหาคนเสียงดีแบบนี้มาจากไหน”
หม่าหยางเงียบไปครู่หนึ่ง “…เขามาของเขาเอง”
“บังเอิญจริงๆ”
“ก็ไม่เชิงนะพี่” หม่าหยางตอบ “เขาบอกว่าได้ยินเสียงพี่จากข้างนอก แล้วคิดว่าเสียงตัวเองดีกว่าเลยอยากลองมาสมัครดู จริงๆ แล้วต้องยกความดีความชอบให้พี่เลย”
จางหยวน “…”
“น้องหม่า พี่เปลี่ยนใจแล้ว เราไม่จ้างเขาดีมั้ย”
“ไม่ดี”
