ม่อยากเสี่ยง
คงจะตลกร้ายน่าดูถ้าเผยเชียนเผลอพูดอะไรขึ้นมาแล้วทำให้เกิดความฉิบหายวายวอดเหมือนตอนเกมฐานทัพกลางทะเล
“โอเคครับ งั้นมารับผมตอนเช้าวันจันทร์ เดี๋ยวเราแวะไปฉางหยางเกมส์ก่อน”
เผยเชียนถอนหายใจเงียบๆ อยู่ภายใน
เป็นบอสคนนี่เหนื่อยจริงๆ
…
เช้าวันจันทร์
ที่ฉางหยางเกมส์
ยังเหลืออีกสิบนาทีก่อนจะถึงเวลาเริ่มงานของฉางหยางเกมส์ แต่พนักงานก็มารอกันพร้อมหน้าแล้ว
พวกเขาเฝ้าคอยกันอย่างใจจดใจจ่อ แต่ละคนนั่งหลังตรงจัดการเอกสารไม่ก็ง่วนอยู่กับเครื่องมือพัฒนาเกม ส่วนตาแอบชำเลืองมองตรงประตูเป็นพักๆ
ฉางหยางเกมส์ได้บอสคนใหม่แล้ว!
ไม่มีใครรู้ว่าบอสเผยผู้แสนลึกลับเป็นคนแบบไหน พวกเขาจึงตื่นตัวกันมากในการทำงานวันแรก กลัวว่าจะเผลอทำอะไรผิดพลาด
ทุกคนรู้ดีว่าสภาพการดำเนินงานของฉางหยางเกมส์ก่อนหน้านี้เลวร้ายแค่ไหน
ถ้าบอสเผยอยากใช้สิทธิ์ไล่คนที่มาทำงานสายออกคงจะซวยน่าดู
ดังนั้นทุกคนจึงตื่นตัวกันสุดๆ ไม่กล้าทำอะไรผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว
หวังเสี่ยวปินรู้สึกกดดันกว่าคนอื่น
เขาควรจะพาบริษัทเดินไปข้างหน้าในฐานะที่เป็นหัวหน้าฝ่ายวางแผน แต่กลับไม่มั่นใจในความสามารถของตัวเองเลย
หัวหน้าหลิวหางานใหม่ได้แล้ว เมื่อดูจากประสบการณ์ทำงานของแต่ละคนก็เป็นเรื่องธรรมดาที่หวังเสี่ยวปินซึ่งเป็นนักออกแบบระบบจะได้ขึ้นมาทำตำแหน่งนี้
ถ้าเป็นคนอื่นคงจะโดนวิจารณ์เอาและตู้รุ่ยเจี๋ยก็ไม่ค่อยวางใจ
หวังเสี่ยวปินไม่ได้คิดเรื่องนี้มากนัก
