ยเชียนก็ไม่ได้กังวลใจสักนิด
พอเห็นเผยเชียนเข้ามาในร้าน หม่าหยางกับจางหยวนก็รีบไปต้อนรับ
“บอสเผยมาเยี่ยมเหรอครับ รับเครื่องดื่มสักแก้วไหมครับ” จางหยวนถาม
เผยเชียนไล่สายตาดูเมนู “เอามาร์การิต้าแก้วนึง”
เผยเชียนมองไปรอบๆ ไม่เห็นลูกค้าทั้งโซนอินเทอร์เน็ตและโซนคาเฟ่ วันนี้ร้านดูโล่งเหลือเกิน
“วันนี้ไม่มีลูกค้าเหรอ” เผยเชียนถามเสียงเรียบ
หม่าหยางถูมือด้วยความขายหน้า “ใช่ครับพี่เชียน ไม่รู้วันนี้มันวันอะไร สงสัยเพราะใกล้ถึงวันหยุดแล้ว…”
วันก่อนๆ ยังพอมีลูกค้าเข้ามาเล่นเกมบ้าง แต่ช่วงบ่ายวันนี้ไม่มีลูกค้าเข้าร้านเลยสักคน ไม่รู้ทำไม…
แต่เผยเชียนไม่ได้ใส่ใจอะไร จริงๆ แล้วเขานึกดีใจด้วยซ้ำ
“โอเค งั้นไปปิดประตู วันนี้เราปิดร้านเร็วหน่อย
“จางหยวน ทำเครื่องดื่มให้ทุกคนด้วย ลงบัญชีบริษัท
“บ่ายนี้ไม่ต้องทำงานแล้ว ทุกคนมานั่งก่อน”
เผยเชียนนั่งลงตรงโซนคาเฟ่พร้อมกวักมือเรียกทุกคน
พนักงานบางคนเดินปรี่เข้าไปนั่ง บางคนจัดข้าวของก่อน บางคนจัดโต๊ะจัดเก้าอี้ จางหยวนเริ่มทำเครื่องดื่มให้ทุกคน
ไม่นานพนักงานทุกคนรวมเชฟทั้งสามคน (ตอนแรกมีคนเดียว แต่จ้างเพิ่มอีกสองคนเพื่อทำอาหารให้บริษัทเถิงต๋า) ก็นั่งลงตรงโซนคาเฟ่ ตรงหน้ามีแก้วค็อกเทลวางอยู่
จางหยวนกับหม่าหยางนั่งด้านหน้า ข้างๆ กับเผยเชียน พวกเขาตั้งตาคอยฟังว่าเผยเชียนจะพูดเรื่องอะไร
เผยเชียนกระแอมกระไอเบาๆ พยายามสร้างบรรยากาศ
“เดือนหน้าเราจะเปิดร้านอินเทอร์เน
