“หรือวาเป็นเพราะภัยรายครังกอน ฺมรรคาจารยถึง. ปฐมาจารย์หมื่นพุทธจ้องไปฉีแล้วถามอยางระมัดระวัง ไปฉีถอนหายใจตอบวา “ไมผิดหรอก ถึงอย่างไรมรรคา อริยะก็เป็นวิถีบำเพ็ญหลุดพ้น วิถีเซียนยังเทียบกับพวกเขา ไมได้ การบุกโจมตีของมรรคาอริยะกอนหน้านี้ เจ้าก็เห็นแล้ว นั่นคือปลายยอดภูเขาน้ำแข็งของมรรคาอริยะเทานั้น อริยอัคร จักรพรรดิของมรรคาอริยะมีมากถึงแปดสิบเอ็ดตนฺมิหนำซำ อริยอัครจักรพรรดิก็ไมแนวาจะเป็นกำลังรบที่แข็งแกรงที่สุด แลว นายทานเลือกหลบเลียงอันตรายก็เพราะอยากมอบเวลา ให้พวกเจ้าเติบโตมากกวานี้” ปฐมาจารย์หมื่นพุทธได้ฟังดังนั้นก็ถอนหายใจตาม แล้ว เอยตอบอยางละอาย “อมิตตาภพุทธ สรรพชีวิตในวิถีเซียน ชางเป็นภาระของมรรคาจารยเสียจริง” จากมุมของเขา เขามองวามรรคาจารยพึงพาตนเองได อยางสมบูรณ์ มรรคาจารย์ไมจำเป็นตองพาสรรพชีวิตของวิถีเชียนไปด้วยกันเลยแท้ซ สาเหตุที่พาไปด้วยก็เพราะเขาเป็นผู้ มีหัวใจอันเมตตา ไปฉีสายหน้าเอยวา “กลาวเชนนั้นไมได้หรอก นายทาน มักพูดวา ไมมีใครเป็นภาระไมเป็นภาระทั้งนั้น สำหรับตัวเขา แล้ววิถีเซียนคือสิ่งที่เขาฝากฝังความหวัง เหตุใดเขา ไมเดินทางมาพันมหาโลกาเพียงลำพังแลวคอยเผยแผวิถี เซียน นันภก็เพราะวาเขาเกิดในหวงอนันตสุญญตา เกิดในโลก คุนหลุน พวกเราลวนเป็นวาสนาบนเสนทางแหงการฝึก บำเพ็ญของเขา เขาเคยกลาววา ความแข็งแกรงไมได้วัดจาก ระดับขั้นของตัวเองวาสูงปานใด แตวัดจากสิ่งที่ใจเขา ปรารถนาวาเป็นด
