ิที่ บิดเบี้ยวชักนำให้พลังแห่งกฎของสามพันมหามรรคา เคลือนไหว “ขั้นพรหมคือการกาวขามกาลเวลา เชนนันระดับที่สูง ขึ้นไปก็คือการอยูเหนือโชคชะตา ไมถูกกรรมผูกมัดไว้อีก ระดับขั้นเชนนี้. เจียงฉางเชิงพึมพำกับตนเอง คำพูดของเขาชะงัก ไปครูหนึ่งจากนั้นก็เอยตอวา “วิชามรรคาธรรมชาติขั้นสิบห้า คือขันพรหมหลุดพนฺถาเซนนันขันทีสิบหกก็คือขันพรหมรางเทวะ ผูครองรางเทวะ กรรมและชะตามิอาจเขามาแตะตองไดอีกสิ้นเสียง รางมายาที่เปลงแสงสีทองเจิดจารางหนึงก็กอตัวขึ้นด้านหลังของเขามันภก็คือมหารางอาคมหมื่นภพเบิก สวรรคของเขานันเอง มหารางอาคมหมี่นภพเบิกสวรรคเป็นสิงที่เขาได้มาตอน เลื่อนขั้นไปถึงวิชามรรคาธรรมชาติขั้นสิบสี่ รางอาคมนี้ สามารถบรรจุ เดวงจิตที่เขาสงไปอวตารทั้งหมด รวมทั้งพลัง จากในอดีตและอนาคตได้ วันนี้หลังจากผานการสร้างของเขา มันจะกลายเป็นสัญลักษณของขันพรหมรางเทวะ เขาเป็นผูสรางวิถีเซียน ฺยามนีวิชามรรคาธรรมชาติคือ สิงนำทางการฝึกบำเพ็ญของเขา ทวาระดับขันในชวงหลัง ฯลวนเกิดจากการสรางสรรคของเขา ดังนันเขาจึงเสริม ความคิดของตนเองเขาไปได ไมวาอย่างไรเขาก็ยังก้าวไมพ้นขั้นพรหมฺตอจากนี้เป็น เพียงการก้าวสูขั้นพรหมที่สูงขึ้นไปอีกระดับเทานั้น ดังนั้นต้อง มีคำวาพรหมนำหนาชือระดับขันเสียหนอยรางเทวะครอบครองพลังของอภินิหารทาบฟ้าเทียมพสุธาแต่เหนือชั้นยิ่งกวา ชะตาและกรรมล้วนไมอาจแตะต้อง มันได รางเทวะมิแตกสลาย รางจริงไมแตกดับ ดวงวิญญาณภก
