ผู้เล่น ประตูแต่ละบาน ตัวเลือกแต่ละข้อจะพาไปสู่ผลลัพธ์ที่พวกเขาไม่รู้
แต่เผยเชียนรู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ถ้ารู้แล้วว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น เกมยังจะสนุกอยู่หรือ
ก็เหมือนดูหนังสืบสวนสอบสวนทั้งๆ ที่รู้ว่าฆาตกรคือใครและตอนจบเป็นแบบไหน ความตื่นเต้นระหว่างทางก็ลดน้อยลง
เผยเชียนอดทนเล่นเกมจนจบ เล่นไปถึงตอนจบสองสามแบบก็ได้ข้อสรุป
โคตรน่าเบื่อ!
เกมนี้ไม่มีอะไรให้เล่นเลย ผู้เล่นทำได้แค่เดินเข้าห้องไปมา
ทุกครั้งที่เข้าห้องใหม่ก็จะได้พบฉากหลังที่เปลี่ยนไปและเสียงพากย์ที่คอยยั่วยุ
นอกจากนั้นแล้วก็ไม่มีอะไรอีก!
“อืม ไม่เลว รอบนี้ทำเกมได้ตามมาตรฐาน
“ต้องให้ฉันออกโรงทำเองถึงจะออกมาราบรื่น!”
เผยเชียนรู้สึกสบายใจ ดูแล้วเกมน่าจะไม่ต้องปรับแต่งอะไรเพิ่ม พร้อมปล่อยให้เล่นได้เลย ที่เหลือก็แค่คอยนับยอดขาดทุน!
…
…
ระหว่างนั้นทุกคนในบริษัทกำลังทำงานกันมือเป็นระวิง
หม่าอี้ฉวินที่เพิ่งจะเข้าบริษัทอย่างเป็นทางการได้รับมอบหมายงานแรก ซึ่งก็คือให้เล่นเกมนักออกแบบเกม!
แต่ก็ให้เล่นเฉยๆ
ลู่หมิงเหลียงบอกให้หม่าอี้ฉวินดูและเรียนรู้ แต่ไม่ได้ให้เสนอความเห็นหรือคำแนะนำอะไร เรื่องช่วยปรับแต่งเกมยิ่งไม่ต้องพูดถึง
“บริษัทนี้…ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ”
หม่าอี้ฉวินถอนหายใจ
บรรยากาศในการทำงานดีมาก ทุกคนดูกลมเกลียวกัน เงินเดือนก็สูงกว่าราคาตลาด…
หม่าอี้ฉวินได้ฟังเรื่องเหล่านี้มาจากหวงซื่อปั๋วแล้วเลยไม่ได้แปลกใจอะไรนัก
ที่เขารู้สึกแปลกใ
