ยน “…กลับไปทำงานเถอะ”
ชายหนุ่มพูดอะไรไม่ออก
ตอนแรกเขาไม่ได้ตั้งความหวังอะไรกับงานภาพของเกมเลย
เขาแค่อยากผลาญเงินให้ได้เยอะๆ แต่ได้ภาพที่ไม่ได้สวยมาก!
ผลเป็นยังไงน่ะเหรอ
ไม่ได้ตามที่คิดไว้สักอย่าง!
นอกจากจะผลาญเงินไม่สำเร็จแล้ว หร่วนกวางเจี่ยนผู้ที่เป็นมืออาชีพแต่แสร้งเป็นมือใหม่ยังเป็นคนออกแบบงานภาพให้อีก
เผยเชียนปวดหัวขึ้นมาตุบๆ
นี่มันหมายความว่ายังไงกัน นักวาดบนเว็บรวมทรัพยากรก็มีตั้งมากมาย ทำไมฉันถึงยังโดนไอ้มืออาชีพคนนี้มาตามหลอกหลอนอีก
แกมาติดใจอะไรในตัวฉัน! เปลี่ยนคนได้ไหมเนี่ย!
เผยเชียนกลับไปที่ห้องทำงานแล้วทิ้งตัวลงบนเก้าอี้
เจ็บปวดเหลือเกิน!
“ช่างเถอะ แก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว ต้องมองโลกในแง่บวกเข้าไว้…
“ฉีกสัญญาไม่ได้ ทำได้แค่รอดูงาน
“ยังดีที่เกมนักออกแบบเกมไม่ได้เน้นเรื่องภาพ…”
เผยเชียนพยายามปลอบใจตัวเอง
ก๊อกๆ
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
เผยเชียนมองออกไปเห็นว่าเป็นหม่าหยาง
“มีอะไร อย่าบอกนะว่าเกิดอะไรขึ้นกับร้านอินเทอร์เน็ต!”
เผยเชียนตื่นตัวขึ้นมาทันที
หม่าหยางไม่น่าจะมาบอกข่าวดีหรอกน่า
ช่าง…น่าหดหู่เหลือเกิน!
อย่าให้สำนวน ‘เคราะห์ซ้ำกรรมซัด’ เป็นจริงสิ!
หม่าหยางทำหน้าจริงจัง “พี่เชียน ผม…ผมว่าผมควรบอกพี่เรื่องร้านอินเทอร์เน็ตโมหยู
“จางหยวนลองคำนวณดูแล้ว ดูจากสภาพการดำเนินงานในช่วงที่ผ่านมา ร้านของเราน่าจะขาดทุนประมาณสามแสนหยวนต่อเดือน…
“พูดอีกอย่างคือรายได้ของร้านครอบคลุมได้แค่เงิน
