เดือนพนักงานกับค่าน้ำค่าไฟฟ้า เราหาเงินจ่ายค่าเช่าที่เป็นรายจ่ายที่แพงที่สุดไม่ได้สักหยวน ไม่ต้องพูดถึงทุนที่ลงทุนไปกับร้าน…
“จางหยวนแนะนำเรื่องที่ผมคิดว่าควรพิจารณาดู คืองี้ครับ…”
หม่าหยางหยิบสมุดจดเล่มเล็กขึ้นมา ตั้งใจจะอธิบายให้เผยเชียนฟังว่าจางหยวนแนะนำอะไรมาบ้าง
กลยุทธ์มีแค่ลดราคากับจัดโปรโมชัน
เผยเชียนปลาบปลื้มใจเป็นอย่างมาก เขารีบยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้หม่าหยางหยุดพูด
ขาดทุนสามแสนหยวนต่อเดือนเหรอ
เยี่ยมไปเลย!
เจ้าน้องรักนี่ไว้ใจได้จริงๆ!
เผยเชียนพยายามห้ามตัวเองไม่ให้ยิ้มแล้วพูดออกไปด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ฉันบอกแล้วไงว่าอย่ากังวลเรื่องนี้ นี่แหละคือสัญญาณว่าร้านกำลังไปถูกทางแล้ว!”
หม่าหยางอึ้งไป “หา เราขาดทุนสามแสนต่อเดือนนะ! จะถูกทางได้ไง”
เผยเชียนพยักหน้า “ใช่ ร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูจะต้องมีภาพลักษณ์ดูดีมีระดับ!
“คิดดูสิ ถึงร้านจะมีลูกค้าไม่ค่อยเยอะ แต่ลูกค้าก็พอใจการบริการกันหมดไม่ใช่เหรอ”
หม่าหยางคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ก็ดู…ค่อนข้างพอใจกันนะครับ”
แหงสิ
คนที่คิดมากเรื่องราคาคงจะเดินหนีไปทันทีที่เห็นป้ายตรงประตู ไม่มีทางเข้ามาใช้บริการหรอก
คนที่เห็นราคาบนป้ายแล้วยังเดินเข้าร้านคือพวกมีเงินพร้อมจ่าย
คนกลุ่มนี้ย่อมต้องพอใจร้านของพวกเขาเป็นธรรมดาเพราะร้านไม่ค่อยมีคน!
พวกเขาสามารถเลือกคอมสเป็กสูงที่ชอบได้จากที่มีทั้งหมดห้าสิบเครื่อง เลือกที่นั่งในโซนคาเฟ่ได้ตามใจชอบ ส่วนใหญ่พนักงานมักจะม
