ด้ที่จะมีคนแวะเข้ามาสั่งกาแฟหรือหาอะไรกิน
เพราะอย่างไรร้านของเขาก็เป็นร้านอินเทอร์เน็ตที่ตกแต่งมาอย่างดี ถึงจะตั้งราคาไว้สูง แต่ก็ไม่ได้สูงขนาดที่จะไม่มีลูกค้าแม้แต่คนเดียว สถานการณ์ในฝันแบบนั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้
แค่ลูกค้าไม่กี่คนคงยังรับได้อยู่
ขอแค่คุมจำนวนให้รายได้ไม่พอกับรายจ่ายก็พอแล้ว!
เผยเชียนดูร้านต่อจนดึก
มีคนเข้ามาสั่งเครื่องดื่มแอลกอฮอล์บ้าง ส่วนจางหยวนก็ได้ขึ้นเวทีไปร้องเพลงสองสามเพลง บรรยากาศร้านไม่ได้แย่เลย
ไม่ได้เงียบเหงาเหมือนช่วงเช้า แต่ก็มีน้อยมากที่เข้ามาเล่นอินเทอร์เน็ต
เผยเชียนคำนวณดูคร่าวๆ รายรับเท่านี้ไม่พอจ่ายรายจ่ายสักอย่าง
เยี่ยมมาก!
ทุกอย่างเป็นไปตามที่วางแผนไว้!
เผยเชียนลุกยืน เตรียมตัวจะกลับ
หม่าหยางดูจะช็อกและหมดกำลังใจไปเล็กน้อย
ที่ร้านมีคอมพิวเตอร์สุดเทพ บรรยากาศร้านก็ดี แต่วันเปิดร้านกลับเป็นไปอย่างเงียบเหงา!
หม่าหยางรู้สึกรับไม่ค่อยได้
เผยเชียนพยายามอย่างหนักไม่ให้หลุดยิ้มขณะปลอบอีกฝ่าย “เอาน่า นี่แค่วันแรก ไอ้หม่า แค่ต้องจำไว้ว่านี่เป็นธุรกิจระยะยาวของบริษัทเถิงต๋า!
“วันเดียวนี่ไม่ต้องพูดถึง จะขาดทุนไปสามเดือนหรือครึ่งปีก็ไม่เป็นไร! ทุกอย่างจะดีขึ้น เข้าใจไหม”
หม่าหยางพยักหน้า แต่ก็ชัดเจนว่าเขาไม่ได้ใส่ใจที่เผยเชียนพูดมากนัก
เผยเชียนไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาตบบ่าหม่าหยางแล้วกลับออกไปอย่างชื่นบาน
…
…
วันอาทิตย์ที่ 14 มีนาคม…
ช่วงกลางคืน…
จางหยวนแ
