ค่อยเข้าใจเหตุผลเท่าไหร่ แต่ก็รู้ดีว่าถ้าทำตามที่เผยเชียนพูดก็ไม่มีทางผิดพลาดแน่นอน
เผยเชียนเดินออกจากร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูด้วยความพึงพอใจ เขาพร้อมสำหรับวันเปิดให้บริการของร้านนี้แล้ว
ถ้าได้เห็นว่าไม่มีลูกค้าเลยตอนเปิดให้บริการ เขาก็จะได้โล่งใจจริงๆ เสียที!
…
…
วันที่ 9 มีนาคม…
วันเปิดให้บริการของร้านอินเทอร์เน็ตโมหยู!
ไม่มีแคมเปญเปิดตัว ไม่มีดอกไม้ ไม่มีประทัด ไม่มีป้าย ไม่มีอะไรทั้งนั้น!
ทุกอย่างเป็นไปอย่างปกติ
หน้าร้านไม่มีตัวอักษรจีนอะไร มีแค่โลโก้ขนาดใหญ่ ร้านดูดีมีระดับจริงๆ แต่ก็ไม่ได้ช่วยประกาศให้คนอื่นรู้ว่าด้านในมีอินเทอร์เน็ตให้บริการ
โชคยังดีที่ร้านเป็นตึกผนังกระจกสองชั้น ทำให้ช่วงกลางวันสามารถมองทะลุเข้าไปเห็นโซนคาเฟ่และโซนสำหรับเล่นเกม
ถึงกระนั้นทุกอย่างก็เงียบเชียบเกินไป
จางหยวนรอแสดงฝีมือชงเหล้าอันน่าตื่นตาตื่นใจให้ลูกค้าดูอยู่ที่บาร์
รอไปได้ครึ่งวันก็เห็นแค่คนเดินผ่านหน้าร้าน อย่างมากก็มีแค่คนมองเข้ามาอย่างสงสัย แต่ไม่มีใครเดินเข้ามาเลยสักคน
ลมหนาวด้านนอกร้านทำหน้าที่ไล่ลูกค้าได้อย่างดีเยี่ยม
เผยเชียนนั่งจิบกาแฟดูร้านอันว่างเปล่าอยู่ที่โซนคาเฟ่ มุมปากค่อยๆ ผุดยิ้ม แต่เขาก็พยายามอดกลั้นไว้อย่างสุดกำลัง
หม่าหยางไม่ได้ใจเย็นเหมือนปกติ เขาเริ่มกระสับกระส่าย “พี่เชียน อย่างน้อยควรให้พวกเขาออกไปแจกใบปลิวดีไหม…”
‘พวกเขา’ ที่ว่าคือเหล่าผู้จัดการที่จ้างมา
จริงๆ ก็เป็นผู้จัด
